Sida acuta

Zawartość opakowania: SUSZONY LIŚĆ CIĘTY
Waga: 50g

39,00 

SKU: ziol-sida-acuta Kategoria:

Opis

Sida acuta należy do rodziny Malvaceae (ślazowce) Wiele gatunków Sida jest typowo wyglądającymi roślinami podobnymi do malwy, zwykle posiadającymi pięcio-płatkowe kwiaty koloru od jasnożółtego do pomarańczowych. Ślazowce otrzymały swoją nazwę od rozkładania i wachlowania swoimi płatkami. Niektóre gatunki rosną zaraz przy ziemi, podczas gdy inne przybierają postać dorodnych krzewów, dorastających do wysokości dwóch metrów. Mogą to być byliny, jednoroczne lub dwuletnie – zmieniają swoje zachowanie w zależności od tego, gdzie rosną i od klimatu. Sida acuta dorasta do 1 – 2 metrów wysokości i może być zarówno rośliną jednoroczną, jak i wieloletnią. Jest to zioło bardzo inwazyjne.

Sida acuta jest uważana za roślinę pochodzącą z Meksyku i Ameryki Środkowej, ale do tej pory rozprzestrzeniła się na całym świecie z wielką siłą (nasiona są świetnymi autostopowiczami – hiszpańscy kolonizatorzy w Ameryce Południowej i Meksyku zabrali ją ze sobą wszędzie, gdzie podróżowali). Na północnych terytoriach Australii wprowadzono nawet kontrolę biologiczną, żeby powstrzymać jej ekspansję, ale z mieszanym skutkiem.

Gatunek ten występuje powszechnie w Chinach, Japonii, na Tajwanie, na Filipinach, w Malezji, Singapurze, Indonezji, Papui Nowej Gwinei, na Fidżi, w Tonga, na Tahiti. Jest często spotykany w całym regionie Pacyfiku i na tamtejszych wyspach. Masowo można go znaleźć również w Indiach, Sri Lance, Tajlandii, Kambodży, Wietnamie, Burkina Faso, Togo, Nigerii, Kenii, Peru, zachodniej Kolumbii, Panamie, Hondurasie, Salwadorze, Gwatemali, Meksyku i innych podobnych miejscach oraz regionach na całym świecie

Dodatkowe informacje

Waga 0.50 kg

Działanie

Sida acuta należy obok Cryptolepis sanguinolenta, Alchornea cordifolia, Bidens pilosa oraz Artemisia annua do tzw. złotej piątki Buhnera. Jego podstawowe dobroczynne działanie polega na eliminacji często opornych na antybiotyki bakterii Gram-dodatnich i Gram ujemnych. Należy do systemowych, ziołowych środków przeciwbakteryjnych – środków o działaniu ogólnoustrojowym, które rozprzestrzeniają się w krwioobiegu w całym ciele, wpływając w ten sposób na każdą komórkę oraz narząd w organizmie, i które przeciwdziałają wielu drobnoustrojom chorobotwórczym.

Uwaga: Zioła systemowe są właściwe do leczenia infekcji takich jak MRSA, które rozprzestrzeniają się w całym ciele i nie reagują na wiele antybiotyków. Znaczenia ogólnoukładowych (systemowych) ziołowych środków przeciwbakteryjnych nie sposób przecenić. Wiele chorób opornych na standardowe leczenie, takie jak infekcje gronkowca, szybko i szeroko rozprzestrzeniają się w organizmie. Mogą one wpływać na narządy wewnętrzne, atakować trudno dostępne części ciała. Do eliminacji zakażeń ogólnoustrojowych, takich jak gronkowiec, niezbędny jest ziołowy antybiotyk, który będzie układowo rozprowadzany po organizmie. Dla ich optymalnego działania często pomocne jest użycie tzw. ziołowych synergetyków (środków, które dodatkowo wspierają rozprowadzanie substancji czynnych po organizmie. Do takich ziół należy np. imbir, lukrecja i czarny pieprz/piperyna – szczegółowe informacje kiedy i w jaki sposób stosować synergetyki przeczytacie w książce Stephena Harroda Buhnera – Antybiotyki Ziołowe).

Oto konkretne szczepy wrażliwe na Sida acuta:

(opis bakterii znajdziecie w zakładce BAKTERIE OPORNE)
Enterococcus spp.
Babesia spp.
Mycobacterium phlei
Shigella dysentariae
Bacillus spp.
Haemophilus influenzae
Pasteurella multicocida
Shigella flexneri
Escherichia coli
Plasmodium spp.
Pseudomonas aeruginosa
Staphylococcus aureus
Herpes simplex
Salmonella typhimurium
Streptococcus pyogenes
Listeria innocua
Shigella boydii
Candida spp,
Aspergillus spp
Plasmodium spp

Podstawowe właściwości Sida acuta to:

– Przeciwbakteryjne
– Adaptogenne
– Przeciwbólowe
– Hepatoprotekcyjne (ochrania wątrobę)
– Przeciwpasożytnicze (świeży sok z liści)
– Przeciwamebowe
– Antyweninowe (przeciwko ukąszeniom węży)
– Aktywne przeciw niepłodności
– Przeciwnowotworowe (antyneoplastyczne, antyproliferacyjne),
– Tonizujące wątrobę
– Hematoregeneracyjne (poprawia regenerację składników morfotycznych krwi)
– Przeciwzapalne
– Przeciwmalaryczne
– Hipoglikemiczne (obniża poziom cukru we krwi)
– Przeciwpierwotniakowe
– Przeciwgorączkowe
– Owadobójcze
– Podnosi poziom erytrocytów we krwi (ważne w przypadku anemii)
– Podnosi poziom białych krwinek (leukocytów)
– Podnosi poziom glutationu we krwi (ważny czynnik przy koinfekcjach boreliozy)
– Wzmacnia system immunologiczny.

Tradycyjne zastosowanie

Sida acuta jest wszechstronnie stosowana w tradycyjnej praktyce medycznej na całym świecie – w leczeniu malarii, gorączki, bólu głowy, chorób skóry, zakażonych ran, biegunki, czerwonki, ukąszeń węży, astmy, problemów z przewodem pokarmowym, infekcji ogólnoustrojowych. Baza danych Jamesa Duke’a zawiera listę 12 gatunków Sida, które zostały wykorzystane w tradycyjnej medycynie, a wszystkie na podobne dolegliwości. Najlepsze rezultaty pojawiały się po użyciu S. acuta, S. cordifolia, S. rhombifolia oraz S. veronicaefolia.

Australia: biegunka, niestrawność
Burkina Faso: gorączka, biegunka, zapalenie płuc, ukąszenia węży i owadów
Kolumbia: ukąszenia węży
Gwatemala, Nikaragua: astma, zapalenie nerek, przeziębienia, gorączka, bóle głowy, wrzody, robaki jelitowe
Hawaje: infekcje pochwy, kwiaty żuje się jako środek przeczyszczający, sok z całej rośliny stosowany jest na astmę lub na ogólne wzmocnienie
Kenia: tonik ogólnowzmacniający oraz jako zwykłe pożywienie
Malacca: grypa, zranienia, bóle zębów, wrzody, bóle w klatce piersiowej, świerzb, ropnie, impotencja, rzeżączka i reumatyzm
Nigeria: malaria, dur brzuszny, ból zęba, ból dziąseł, wrzody, gorączka, rzeżączka, środek poronny (ale także w celu zatrzymania biegunki w okresie ciąży), histeria, siniaki, zakażenia oczu (jako krople do oczu), krwawienia z nosa (świeży sok z liści), rak piersi, zatrucia, stany zapalne, rany, w celu powstrzymania krwawienia o różnych przyczynach oraz jako środek przeciwgorączkowy i zmiękczający skórę
Sri Lanka: hemoroidy, gorączka, impotencja, rzeżączka i reumatyzm; S. acuta – na nerwobóle, S. cordifolia – na histerię, S. rhombifolia -na gorączkę
Togo: egzema, kamienie nerkowe, bóle głowy
Trynidad i Tobago: wypryski, egzema

Wyciągi z Sida acuta mają właściwości hepatoprotekcyjne – chronią wątrobę przed szkodliwym wpływem różnych czynników – m.in. zmniejszają uszkodzenia wątroby wywołane paracetamolem (paracetamol-induced hepatotoxicity).

Roślina zalecana jest przez Stephana Buhnera na częste koinfekcje boreliozy – babeszjozę (chorobę wywołaną pierwotniakiem babesia) oraz zakażenie Bartonellą.

Skutki uboczne i przeciwwskazania

Nie stosować w ciąży i przy karmieniu piersią, przy nadciśnieniu, nadczynności tarczycy i hipoglikemii.

Podczas zażywania Sida acuta może nasilić się uczucie zmęczenia oraz objawy wywołane przez koinfekcje boreliozy. W tym przypadku należy zmniejszyć dawki, wówczas objawy powinny ustąpić.

INTERAKCJE Z INNYMI ZIOŁAMI I LEKAMI

Brak zgłoszonych danych w tej kwestii, jednak…
• ponieważ zioło jest hipoglikemiczne, może wpływać na leki przeciwcukrzycowe. Po prostu trzeba monitorować poziom cukru we krwi u pacjentów z cukrzycą.
• ponieważ zioło zawiera efedrynę, prawdopodobnie nie powinno być stosowane z lekami, które mają podobne działanie.

Przygotowanie i dawkowanie

Surowcem zielarskim są najczęściej części naziemne rośliny, obfitujące w:
alkaloidy z grupy indoquinolin (indoloquilnolines) w tym m.in. kryptolepine (cryptolepine) oraz quindoline, taniny, saponiny, glikozydy nasercowe i flawonoidy, anthrchinony, garbniki.

Szczegółowe wytyczne dotyczące sporządzania i zażywania preparatów z Sida acuta znajdziecie w książce Stephena Harroda Buhnera – Antybiotyki Ziołowe

Antybiotyki ziołowe – książka

Badania naukowe

Zainteresowanie roślinami zawierającymi kryptolepiny, a także tradycyjnymi roślinami malarycznymi, spowodowało ostatnio spore poruszenie wokół Sida acuta i niektórych innych najczęściej używanych azjatyckich ślazowców.

Większość badań koncentruje się na analizie fitochemicznej i badaniach in vitro działań przeciwdrobnoustrojowych tego rodzaju roślin, z pomiarem badań in vivo. Naukowe analizy są jeszcze w powijakach i nie przeprowadzono żadnych większych badań klinicznych, o których byłoby mi wiadomo.

Co prawda wykonano wiele analiz dotyczących przeciwdrobnoustrojowej aktywności Sida acuta i chociaż pokazują one dobre wskaźniki jej skuteczności – niestety prawie wszystkie badania były błędnie przeprowadzone. To jest dla mnie niewytłumaczalne, ale bardzo niewielu naukowców zdawało sobie sprawę z wagi właściwego przygotowania ekstraktów roślinnych. Patrząc tylko na same preparaty etanolu i ekstrakty wodne używane w testach, problemy są dwojakie.

Po pierwsze, badacze mieli tendencję do stosowania alkoholu o czystości 90% – 95%, żeby przygotować ekstrakty etanolowe. Oznacza to, że tylko rozpuszczalne w alkoholu składniki były obecne w ekstrakcie. (Niewielka ilość rozpuszczalnych w wodzie składników – około 5 do 10 % wody występującej w alkoholu). Wiele najsilniejszych składników w roślinie, takich jak kryptolepina, są rozpuszczalne tylko w wodzie, więc sposób przygotowania poważnie wpływa na moc ekstraktu i jego oddziaływanie na mikroorganizmy.

Po drugie, podczas sporządzania ekstraktów na bazie wody, wielu naukowców korzystało z wody destylowanej o neutralnym pH. Dodatkowo, niektórzy zrobili to jako zimną macerację. Jest to problematyczne z kilku powodów. Po pierwsze, alkaloidy w roślinie, przede wszystkim kryptolepina i jej pochodne, są rozpuszczalne w wodzie, która jest nieco kwaśna. Po drugie, składniki roślinne są mniej rozpuszczalne w zimnej wodzie niż na gorąco. Żeby badania były naprawdę miarodajne, ekstrakty wodne powinny zawierać wodę o pH od 1 do 6, (muszą być wystarczająco kwaśne, żeby wyodrębnić alkaloidy), i musi być ona gorąca.

W przypadku ekstraktów etanolowych należy przygotować preparat przy użyciu pół objętości wody i pół czystego alkoholu zbożowego. Woda powinna być gorąca – należy umieścić w niej zioło, mieszaninę pozostawić do ostygnięcia, a następnie dodać alkohol. Różnice w technikach przygotowywania są najbardziej prawdopodobną przyczyną, że działania przeciwdrobnoustrojowe rośliny tak bardzo się między sobą różnią – podobnie jak wyniki badań. Niemniej jednak we wszystkich analizach wykazano, że Sida acuta jest silnie aktywną rośliną przeciwko pasożytom malarycznym, bakteriom gronkowcowym oraz prątkom gruźlicy. „Najlepsze eksperymenty wzięły pod uwagę te czynniki, ale sprawdzały jedynie aktywność alkaloidów”. (2) Wykazały one większą aktywność alkaloidów przeciwko bakteriom Gram-ujemnym, co ma sens, jako że Cryptolepis jest aktywny wobec tego rodzaju patogenów, ze względu na obecność kryptolepiny i jej pochodnych. W rzeczywistości alkaloidowy ekstrakt z Sida acuta był prawie tak samo skuteczny wobec bakterii Gram-ujemnych, jak bakterii Gram-dodatnich.

Tak czy owak dokładne badanie wskazuje jednak, że zarówno Cryptolepis jak i Sida łatwiej zabijają organizmy Gram-dodatnie niż Gram-ujemne. To nie oznacza, że w tym drugim przypadku nie są aktywne – znaczy to po prostu, że dawka musi być wyższa, jeśli mamy do czynienia z organizmami Gram-ujemnymi, co potwierdzają obserwacje przeprowadzone na obu roślinach. Zioło należy przyjmować dłuższy czas – bakterie Gram-ujemne wymagają dłuższej ekspozycji na substancje czynne niż Gram-dodatnie. Przydatne byłoby również zastosowanie jakiegoś synergetyku, który będzie wzmagał działanie przeciwbakteryjne przeciwko bakteriom Gram-ujemnym.

Pomimo problemów w analizach in vitro, testy aktywności przeciwdrobnoustrojowej potwierdzają tradycyjne zastosowania różnych odmian ślazowca przeciwko chorobom drobnoustrojowym. Stwierdzono, że Sida jest silnie aktywna przeciwko Plasmodium spp., Staphylococcus aureus, i Mycobacterium phlei – szczepom opornym oraz nieopornym. Jest także wysoce aktywna przeciwko Streptococcus pyogenes, E. coli, Bacillus subtilis, Pasteurella multicocida i Salmonella typhimurium. Jest również skuteczna przeciwko opryszczce pospolitej, Shigella boydii, S. flexneri, S. dysentariae i Listeria innocua oraz mniej efektywna przeciwko Pseudomonas aeruginosa, Candida spp., Aspergillus niger i A. fumigatus, (choć nadal skuteczna, tylko jej dawkowanie powinno być większe). W wielu przypadkach Sida była bardziej skuteczna przeciwko szczepom bakteryjnym niż antybiotyki farmaceutyczne.

Warto wiedzieć, że ślazowiec podnosi poziom glutationu we krwi, zwiększa liczbę czerwonych krwinek (dzięki czemu jest dobry w leczeniu anemii) i powiększa całkowitą liczbę białych krwinek, co wskazuje na wybitne działanie wzmacniające układ odpornościowy.

Badania in vivo wykazały, że Sida acuta ma silny i niezawodny efekt przeciwwrzodowy – to znaczy, chroni wyściółkę żołądka przed tworzeniem indukowanych nadżerek oraz wrzodów. Badania in vivo wykazały również mocne działanie przeciwbólowe.

Inne badanie in vivo pokazało aktywność Sida w przypadku ochrony wątroby przed uszkodzeniami (roślina ta jest używana w Indiach m.in. przeciwko chorobom tego narządu). Stwierdzono, że kilka związków ślazowca hamuje indukowane zmiany preneoplastyczne w mysiej tkance sutkowej. Badania in vivo wykazały również, że Sida jest hipoglikemiczna, obniżając stężenia cukru we krwi u myszy z cukrzycą oraz ma właściwości antyhiperlipidemiczne – obniża poziomy cholesterolu oraz triglicerydów we krwi (ponownie testy na myszach z cukrzycą).

Analiza czterech gatunków ślazowca – S. acuta, S. humilis, S. rhombifolia i S. spinosa – wykazała, że mają one podobne składniki alkaloidowe, w tym kryptolepinę.

Testy pięciu Sida – S. acuta, S. alba (synonim spinosa), S. cordifolia, S. rhombifolia i S. urens – wykazały różne poziomy polifenoli w różnych gatunkach (patrz tabela poniżej).

Aktywność przeciwutleniająca była zgodna z tą kolejnością, przy czym Sida alba ma najwyższą, a S. urens najniższą. Rośliny testowano również pod kątem aktywności przeciwzapalnej, badając ich inhibicję lipooksygenazy (LOX) i oksydazy ksantynowej (XOX). Dla LOX, S. alba zainhibowała 80%,  S. acuta 79%, S. cordifolia 21%,  S. rhombifolia 52%, S. urens 47%; dla XOX S. alba zainhibowała 47%, S. acuta 43%, S. cordifolia 13%, S. rhombifolia 46%, S. urens 35%.

Wszystkie te gatunki ślazowca są z powodzeniem stosowane w leczeniu chorób wątroby, w tym zapaleniu wątroby typu B w Burkinie Faso. Autorzy badania analizowali niektóre mechanizmy, które mogą wyjaśniać skuteczność Sida w tej dziedzinie.

Sida alba (tj. S. spinosa) ma dość wysoką zawartość ecydysteroidów, które są adaptogenne. Wyjaśnia to częściowo wykorzystanie tej rośliny w stanach osłabienia.

Liczne badania wykazały, że Sida cordifolia ma bardzo silne działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe. Stwierdzono, że alkaloid o  bardzo długiej nazwie (jeden z chinazoli, do których należy też kryptolepina) okazał się najsilniejszym źródłem tego działania. Badania in vivo pokazały, że wodny ekstrakt z S.cordifolii stymulował regenerację wątroby w 67% częściowej hepatektomii u szczurów; zaś ptaki leczone cyklofosfamidem, który powoduje immunosupresję, doświadczyły cofnięcia się tej dolegliwości po podaniu S. cordifolia.  W badaniach in vitro ta odmiana ślazowca okazała się też silnie przeciwdrobnoustrojowa i działała jako antystresor/adaptogen u zestresowanych myszy. Użycie S. cordifolia po uszkodzeniu mięśnia sercowego ujawniło znacznie zwiększone endogenne przeciwutleniacze w tkance sercowej. W innych badaniach znaleziono dowody na ochronę przed neurotoksycznością powodowaną przez kwas chinolinowy.

Stwierdzono, że Sida tiagii podczas badań in vivo wykazuje działanie przeciwdepresyjne i uspokajające u myszy.

Szczegółowa bibliografia dotycząca badań naukowych dotyczących Sida acuta zawarta jest w książce Stephena Harroda Buhnera – Antybiotyki Ziołowe

Antybiotyki ziołowe – książka

Bakterie oporne

Głównymi opornymi organizmami Gram-dodatnimi są:

  • Clostridium difficile
  • Enterococcus spp. (E. faecalis, E. faecium)
  • Prątek gruźlicy
  • Staphylococcus aureus
  • Streptococcus spp. (S. pyogenes, S. pneumoniae)

Clostridium difficile – Mikroorganizm ten namnaża się szczególnie u osób długotrwale leczonych antybiotykami, szczególnie w szpitalach, a ponieważ dotychczas był wystawiony na tak wiele antybiotyków, jest bardzo oporny na leczenie. Obecnie większość infekcji C. difficile ogranicza się do szpitali, ale ich liczba rośnie wykładniczo. Chorobom wywołanym przez te bakterie towarzyszy ciężka biegunka i zapalenie okrężnicy, a czasami śmierć.

Enterococcus spp. – Enterokoki są bardzo często oporne na leki, zwłaszcza w szpitalach. Nie reagują zbyt dobrze na antybiotyki beta-laktamowe (penicyliny czy cefalosporyny), aminoglikozydy oraz coraz częściej na wankomycynę. Enterokoki powodują głównie infekcje dróg moczowych, bakteriemię, bakteryjne zapalenie wsierdzia, zapalenie uchyłków jelita oraz zapalenie opon mózgowych.

Mycobacterium tuberculosis (Prątek gruźlicy) – jest główną przyczyną gruźlicy (TB), która staje się coraz bardziej oporna i trudna do leczenia. Istnieje około 130 gatunków prątków, z których wiele może powodować choroby u ludzi. Mycobacterium tuberculosis od dziesięcioleci podnosi swoją oporność. MDR-TB (wielolekooporna TB) jest oporna na dwa główne leki pierwszego rzutu stosowane w leczeniu gruźlicy, a więc izoniazyd i ryfampicynę. Około 450 000 osób zaraża się tą chorobą każdego roku. XDR-TB (szeroko oporna na leki TB) jest oporna na wszystkie najskuteczniejsze leki przeciw TB. Około 45 000 osób rocznie zapada na tę postać choroby – wskaźnik zgonów wynosi około 90%.

Staphylococcus aureus – Oporny na metycylinę gronkowiec złocisty Staphylococcus aureus (MRSA) wywołuje coraz powszechniejszą chorobą zakaźną. Obecnie można go znaleźć zarówno w szpitalach, jak i w ogólnej populacji gdzie „energicznie” przechodzi z jednego człowieka na drugiego, gdziekolwiek się gromadzą. Osoby z upośledzoną funkcją immunologiczną, nawet jeśli wydają się zdrowe, są bardzo narażone na poważne infekcje gronkowca. W szpitalach, MRSA może infekować otwarte rany, cewniki dożylne, drogi moczowe oraz płuca. Zakażenie może być dość niebezpieczne, rozprzestrzeniając się po całym organizmie. Niekontrolowane, może zainfekować zastawki serca, kości, stawy, narządy oraz krew (bakteriemia lub posocznica) i spowodować zespół wstrząsu toksycznego albo martwicze zapalenie jelita. Każdego roku wielu ludzi na całym świecie umiera z tego właśnie powodu.

Streptococcus spp. – Głównymi gatunkami bakterii paciorkowcowych, które powodują choroby u ludzi są S. pyogenes, które powodują anginę, ostre bakteryjne zapalenie kłębuszków nerkowych i martwicze zapalenie powięzi.

  1. pneumoniae – powoduje bakteryjne zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok, zapalenie opon mózgowych oraz zapalenie otrzewnej.
  2. agalactiae – wywołuje zapalenie płuc, zapalenie opon mózgowych, bakteriemię, infekcje jelitowe oraz zakażenia kobiecego układu rozrodczego. Spośród nich pierwsze dwa są najczęstszymi przyczynami infekcji u ludzi.

 

Głównymi opornymi organizmami Gram-ujemnymi są:

  • Acinetobacter baumannii
  • Campylobacter jejuni
  • Enterohemorrhagic E. coli (E. coli O157, E. coli O157: HM, E. coli O157: H7)
  • Haemophilus influenzae
  • Klebsiella pneumoniae
  • Neisseria gonorrhoeae
  • Proteus spp. (P. vulgaris, P. mirabilis)
  • Pseudomonas aeruginosa
  • Salmonella spp. (S. typhi, S. enteritidis, S. typhimurium)
  • Serratia marcescens
  • Shigella spp. (S. dysentariae, S. flexneri, S. sonnei)
  • Stenotrophomonas maltophilia
  • Vibrio cholerae

 

Acinetobacter baumannii – jest najpowszechniejszy i oporny na wiele leków. Jego nazwa jest często skracana do MDRAB. W chwili pisania tego tekstu  (2012) bakteria ta stała się oporna na prawie wszystkie antybiotyki, które mogą na nią wpływać. Większość szpitalnych infekcji tymi bakteriami – oprócz tych związanych z ranami z pól bitewnych – pochodzi z umieszczenia w drogach oddechowych zanieczyszczonych rurek, podczas procedur szpitalnych. U 82% pacjentów, którzy mieli z nimi kontakt rozwija się ciężkie zapalenie płuc, w wyniku którego często umierają. Wprowadzenie cewnika także może powodować poważne infekcje dróg moczowych. Zastrzyki, pobieranie krwi, wlewy dożylne, dreny chirurgiczne czy otwarte rany również sprzyjają infekcji krwiobiegu i bakteriemii.

Campylobacter jejuni – Infekcje Campylobacter powodują zazwyczaj zapalenie jelit, któremu towarzyszą bóle brzucha, biegunka, gorączka oraz złe samopoczucie. Najczęściej nie są one śmiertelne, ale mogą wyniszczać i osłabiać organizm. Ten patogen jest coraz bardziej oporny na antybiotyki.

Escherichia coli – Istnieją, z grubsza, trzy rodzaje E. coli, o których należy pamiętać. Pierwszym z nich są enterohemorryczne szczepy E. coli (E. coli O157, E. coli O157: HM, i tak dalej). Drugi rodzaj, to te, które powodują infekcje dróg moczowych, szczególnie ST131. I wreszcie, szczepy E. coli B2, które powodują zakażenia pozajelitowe. Spośród obecnych szczepów bakterii jelitowej E. coli najbardziej znany jest O157. Wszystkie powodują podobne skutki po zakażeniu – biegunka krwotoczna i czasami niewydolność nerek. Infekcja jest na ogół przenoszona drogą pokarmową, najczęściej pochodzi ze skażonej mielonej wołowiny. Może również zostać zainicjowana przez picie skażonej wody, soków, jedzenie skażonych warzyw lub pływanie w skażonych basenach.

Wczesne objawy to skurcze w brzuchu, a następnie ostra biegunka, często krwotoczna. W niektórych przypadkach czerwone krwinki w organizmie są niszczone, a nerki zawodzą. Śmierć jest najczęstsza u osób bardzo młodych i starszych.

Haemophilus influenzae (pałeczka grypy) – Cztery gatunki powodujące infekcje u ludzi to H. influenzae, H. parainfluenzae, H. aphrophilus oraz H. ducreyi. H. influenzae ma wiele rodzajów chorobotwórczych – typy zakapsułowane (ang. encapsulated), zidentyfikowane jako A do F (B jest najbardziej problematyczne) oraz niezakapsułowane (ang. unencapsulated) – szczepy nieopisane. Mikroorganizmy Haemophilus są powszechne u większości ludzi. Zwykle stają się problemem tylko wtedy, gdy dana osoba jest bardziej osłabiona immunologicznie. Tak czy owak ten rodzaj również staje się coraz bardziej oporny na antybiotyki. Wydaje się, że podczas gdy typ B jest mniejszym problemem z powodu programów szczepień, inne rodzaje są coraz bardziej skomplikowane. Oporne infekcje dróg oddechowych są z roku na rok coraz częstsze, a bakterie – wcześniej inwazyjne głównie wobec dzieci – teraz przestawiają się na infekowanie dorosłych i to w niemal takiej samej liczbie.

Dodatkowym problemem jest to, że wirusy grypy są wysoce synergiczne z Haemophilus. Podwójna infekcja jest znacznie bardziej niebezpieczna niż w przypadku obu drobnoustrojów oddzielnie. Istnieją pewne dowody na to, że epidemia grypy z 1918 roku obejmowała wysoce aktywną synergię z Haemophilus.

Klebsiella – Głównym gatunkiem wywołującym zakażenie u człowieka jest K. pneumoniae, ale czasami również K. oxytoca i K. rhinoscleromatis. Większość infekcji występuje w płucach, ale mogą również wystąpić w drogach moczowych, drogach żółciowych, dolnych drogach oddechowych oraz ranach chirurgicznych. Bakterie te mogą powodować zapalenie płuc, bakteriemię, infekcje dróg moczowych, biegunkę, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie szpiku, zapalenie opon mózgowych, zakrzepowe zapalenie żył oraz infekcje dróg oddechowych. Zasadniczo infekcje przenoszone są przez personel szpitala na swoich rękach lub przyrządach inwazyjnych, a niekiedy pacjenci są zakażani pokarmowo. Organizmy Klebsiella często są oporne na wiele leków, wytwarzając beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum działania (ESBL). Szczepy te są bardzo zjadliwe i rozprowadzają się bardzo swobodnie wśród ludzi. Śmiertelność wynosi około 50%, niezależnie od stosowania antybiotyków. Są jedną z infekcji o najszybciej rosnącej oporności, zarówno w amerykańskich szpitalach, jak i na całym świecie. Najnowszą odporną formę określa się jako CRKP (oporny na karbapenemy Klebsiella pneumoniae). Bardzo niebezpieczny.

Proteus spp. – Dwa najbardziej kłopotliwe gatunki Proteus to P. vulgaris oraz P. mirabilis. Oba są bardzo oporne. P. mirabilis wytwarza 90% infekcji proteusem u ludzi. Infekcje proteusem mogą powodować alkaliczne kamienie nerkowe, ale co gorsze, gdy są wszczepione w szpitalach, wywołują zakażenia ran, infekcje dróg moczowych, posocznicę oraz zapalenie płuc.

Pseudomonas aeruginosa może zainfekować prawie każdą część ciała. Wszystko czego potrzebuje to otwarcie powłok ciała (co często dzieje się w szpitalu). Wywołuje zapalenie płuc, wstrząs septyczny, infekcje dróg moczowych, zapalenie ucha środkowego, infekcje żołądkowo-jelitowe oraz infekcje skóry i tkanek miękkich. Najczęstsze zakażenia pochodzą z oparzeń i ran chirurgicznych. Niski poziom fosforanów w organizmie człowieka silnie stymuluje jego wzrost.

Salmonella spp. –  może przetrwać poza ciałem przez lata – aktywne organizmy zidentyfikowano w wysuszonym dwu i pół letnim kale. Nie są niszczone przez zamrażanie i muszą być ogrzane do temperatury co najmniej 54,4 C przez 1 godzinę, żeby je zabić (lub 10 minut w temperaturze 76,7 C). Drób, wieprzowina, bydło oraz wiele owoców i warzyw jest obecnie powszechnie zakażonych tymi bakteriami. Każdego roku około 150 000 osób w Stanach Zjednoczonych choruje z powodu spożycia zakażonego kurzego jaja.

Gdy przenikną do organizmu, bakterie te w specyficzny sposób hamują układ odpornościowy, żeby łatwiej umożliwić sobie przeżycie. Do ogólnych objawów po zainfekowaniu należą – biegunka, wymioty, gorączka, silne skurcze brzucha. W ciężkich przypadkach może dojść do stanu septycznego i zakażenia innych narządów.

Serratia marcescens – Bakterie tego rodzaju infekują głównie w szpitalu. Mogą skolonizować drogi moczowe (powodując zakażenia dróg moczowych nabyte  z cewników), rany pooperacyjne, krew (bakteriemia), oczy (zapalenie spojówek), drogi oddechowe (zapalenie płuc), centralny układ nerwowy (zapalenie opon mózgowych), kości (zapalenie szpiku kostnego)  oraz serce (zapalenie wsierdzia). Są wysoce oporne na antybiotyki.

Shigella spp. – Bakterie Shigella niszczą komórkową wyściółkę błony śluzowej jelit i atakują cały organizm. Chorobie towarzyszy zwykle łagodna do ciężkiej biegunka i/lub czerwonka. Szacuje się że każdego roku ma miejsce około 165 milionów infekcji Shigella, a około miliona kończy się śmiercią. Główna droga transmisji to ścieżka fekalno/oralna. Często występuje luźna biegunka składająca się głównie z krwi i śluzu, którym towarzyszą gorączka, ból oraz skurcze jelit. Sepsa, perforacja jelit, toksyczne rozszerzenie okrężnicy, odwodnienie, hiponatremia, encefalopatia, zespół hemolityczno-mocznicowy i zapalenie płuc są częstymi, ostrymi powikłaniami po tej infekcji. S. dysentariae jest bardzo oporna na środki przeciwdrobnoustrojowe i szybko przekazuje informacje innym gatunkom tego rodzaju (także E. coli oraz Salmonelli spp.). Większość szczepów jest obecnie oporna na prawie wszystkie środki przeciwbakteryjne. Również na ostatnią nisko-kosztową antybakteryjną substancję – chinolon NA, w ciągu 6 miesięcy po zastosowaniu w leczeniu epidemii.

Stenotrophomonas maltophilia – Zwykle występuje w szpitalach, gdzie może powodować infekcje w ranach chirurgicznych, zapalenie płuc, bakteriemię, zapalenie wsierdzia oraz zapaleniu opon mózgowych

Vibrio cholerae (przecinkowiec cholery) – Bakterie cholery infekują jelito cienkie oraz powodują obfitą, wodnistą biegunkę (nawet do kilkunastu litrów dziennie – zwykle bez skurczów), uogólnione skurcze mięśni, a czasami wymioty (przezroczysty płyn), co z kolei prowadzi do odwodnienia i braku równowagi elektrolitowej. Jedną z najważniejszych interwencji w leczeniu cholery jest uzupełnianie płynów. Około 5 milionów ludzi cierpi rocznie na cholerę, ale przed erą antybiotyków epidemie cholery były znacznie gorsze. Zasadniczo winna jest zanieczyszczona woda lub żywność.

Trzy oporne, niebakteryjne mikroorganizmy to: Candida, malaria i pleśń Aspergillus.

Candida spp. – nadużywanie antybiotyków spowodowało ogromne problemy z tym grzybem. Przerost w jelitach i drogach moczowych jest powszechny. Candida tradycyjnie była leczona lekami przeciwgrzybiczymi oraz azolami, ale przez ostatnie 20 lat zaobserwowano znaczną oporność wobec takiej terapii.

Oporne zakażenia wywołane przez Candida powodują infekcje dróg moczowych, infekcje pochwy, infekcje jamy ustnej (pleśniawki) – uwielbiają błony śluzowe. Swędzenie, pieczenie, bolesność, podrażnienie i białawe plamy lub wydzielina są częstymi objawami. W niektórych przypadkach Candida może przybrać formę układową i wpływać na wiele narządów. Infekcje są znacznie poważniejsze u osób, których układ odpornościowy jest osłabiony.

Plasmodium spp. (zarodziec) – istnieje około 200 gatunków plazmodiów – pasożytniczych protistów, które zakażają czerwone krwinki. Jedenaście gatunków infekuje ludzi. Choroba jest przenoszona przez ukąszenia komara. Mikroby rozwijają w wątrobie, a następnie zakażają czerwone krwinki. Najczęstszymi objawami są – gorączka, dreszcze, drżenie, ból mięśni, ból głowy, niedokrwistość, powiększona śledziona i wątroba oraz ogólnie złe samopoczucie. Czasami występują wymioty. W ciężkich zakażeniach może dojść do uszkodzenia mózgu, drgawek, a nawet śmierć

Aspergillus spp. (kropidlak) – Aspergillus, w szczególności A. fumigatus, jest coraz częstszym źródłem opornych zakażeń. Ta raczej pospolita pleśń może powodować infekcje oskrzelowo-płucne oraz przewlekłe zapalenie zatok. W warunkach szpitalnych lub wśród osób z osłabieniem odporności zazwyczaj wywołuje choroby płuc, lub w mniejszym stopniu, zakażenia ran chirurgicznych. Jest oporna na większość dostępnych leków – polienów, azoli oraz echinocandyn. Śmiertelność w szpitalach wynosi średnio 50% – 60%, a nawet 90% w niektórych populacjach (takich jak np. pacjenci z białaczką).

Opinie

Na razie nie ma opinii o produkcie.

Tylko zalogowani klienci, którzy kupili ten produkt mogą napisać opinię.