Sida – nalewka

Sida acuta

Ogólnoustrojowy antybiotyk roślinny o szerokim spektrum działania. Reprezentuje unikalną kategorię leków ziołowych – hematotonicznych, hematoregeneracyjnych i hematoprotekcyjnych.

85,00 

5 w magazynie

SKU: ziol-sida-acuta-nalewka Kategorie: ,

Opis

Sida acuta jest uważana za roślinę pochodzącą z Meksyku i Ameryki Środkowej, ale do tej pory rozprzestrzeniła się na całym świecie z wielką siłą (nasiona są świetnymi autostopowiczami – hiszpańscy kolonizatorzy w Ameryce Południowej i Meksyku zabrali ją ze sobą wszędzie, gdzie podróżowali). Na północnych terytoriach Australii wprowadzono nawet kontrolę biologiczną, żeby powstrzymać jej ekspansję, ale z mieszanym skutkiem.

Gatunek ten występuje powszechnie w Chinach, Japonii, na Tajwanie, na Filipinach, w Malezji, Singapurze, Indonezji, Papui Nowej Gwinei, na Fidżi, w Tonga, na Tahiti. Jest często spotykany w całym regionie Pacyfiku i na tamtejszych wyspach. Masowo można go znaleźć również w Indiach, Sri Lance, Tajlandii, Kambodży, Wietnamie, Burkina Faso, Togo, Nigerii, Kenii, Peru, zachodniej Kolumbii, Panamie, Hondurasie, Salwadorze, Gwatemali, Meksyku i innych podobnych miejscach oraz regionach na całym świecie.

Niektóre gatunki rosną zaraz przy ziemi, podczas gdy inne przybierają postać dorodnych krzewów, dorastających do wysokości dwóch metrów. Mogą to być byliny, jednoroczne lub dwuletnie – zmieniają swoje zachowanie w zależności od tego, gdzie rosną i od klimatu. Sida acuta dorasta do 1 – 2 metrów wysokości i może być zarówno rośliną jednoroczną, jak i wieloletnią. Jest to zioło bardzo inwazyjne.

Nalewka z Sida acuta to wysokiej jakości suplement diety zawierający w swoim składzie macerat wytworzony z liści rośliny
Nalewka – macerat liści (1:5) 60% etanolem.
100 ml nalewki zostało wytworzone z 20 g surowca.

Zawartość netto – 100ml

Wyprodukowano w Niemczech

Przechowywanie: Produkt przechowywać w temperaturze pokojowej, w suchym miejscu, w sposób niedostępny dla małych dzieci.

Nalewka przygotowana wg przepisu z książki Stephena Harroda Buhnera – Antybiotyki Ziołowe.

Przygotowanie i dawkowanie

Sugerowane dzienne spożycie nalewki: do 3x dziennie 1 ml produktu (około 20 kropli).

Szczegółowe wytyczne dotyczące stosowania nalewki w przypadku poszczególnych szczepów wirusów oraz wywoływanych przez nie schorzeń znajdują się w książce Stephena Harroda Buhnera – Antybiotyki ziołowe.

Wybrane protokoły lecznicze wg Buhnera oraz nasze sugestie znajdziesz w zakładce Protokoły Lecznicze

Skutki uboczne i przeciwwskazania

Nie stosować przy nadciśnieniu, nadczynności tarczycy i hipoglikemii.

Podczas zażywania Sida acuta może nasilić się uczucie zmęczenia oraz objawy wywołane przez koinfekcje boreliozy. W tym przypadku należy zmniejszyć dawki, wówczas objawy powinny ustąpić.

Ostrzeżenie: Nie należy przekraczać zalecanej porcji do spożycia w ciągu dnia. Suplementy diety nie mogą być stosowane jako substytut (zamiennik) zróżnicowanej diety. Produkt niewskazany dla kobiet w ciąży i karmiących.

Interakcje z innymi ziołami i lekami

Brak zgłoszonych danych w tej kwestii, jednak…
• ponieważ zioło jest hipoglikemiczne, może wpływać na leki przeciwcukrzycowe. Trzeba monitorować poziom cukru we krwi u pacjentów z cukrzycą.
• ponieważ zioło zawiera efedrynę, prawdopodobnie nie powinno być stosowane z lekami, które mają podobne działanie.

Działanie

Jego podstawowe dobroczynne działanie polega na eliminacji opornych na antybiotyki bakterii Gram-dodatnich i Gram ujemnych. Sida należy do ogólnoustrojowych, ziołowych środków przeciwbakteryjnych – środków o działaniu systemowym, które rozprzestrzeniają się w krwioobiegu w całym ciele, wpływając w ten sposób na każdą komórkę oraz narząd w organizmie, i które przeciwdziałają wielu drobnoustrojom chorobotwórczym.

Sida podnosi poziom glutationu we krwi, zwiększa liczbę czerwonych krwinek (dzięki czemu jest dobry w leczeniu anemii) i powiększa całkowitą liczbę białych krwinek, co wskazuje na wybitne działanie wzmacniające układ odpornościowy.

Badania in vivo wykazały, że Sida acuta ma silny i niezawodny efekt przeciwwrzodowy – to znaczy, chroni wyściółkę żołądka przed tworzeniem indukowanych nadżerek oraz wrzodów. Badania in vivo wykazały również mocne działanie przeciwbólowe.

Wykazuje aktywność przeciwko:

Enterococcus spp.
Babesia spp.
Mycobacterium phlei
Shigella dysentariae
Bacillus spp.
Haemophilus influenzae
Pasteurella multicocida
Shigella flexneri
Escherichia coli
Plasmodium spp.
Pseudomonas aeruginosa
Staphylococcus aureus
Herpes simplex
Salmonella typhimurium
Streptococcus pyogenes
Listeria innocua
Shigella boydii
Candida spp,
Aspergillus spp
Plasmodium spp

Dodatkowe właściwości

– Przeciwbakteryjne
– Adaptogenne
– Przeciwbólowe
– Hepatoprotekcyjne (ochrania wątrobę)
– Przeciwpasożytnicze (świeży sok z liści)
– Przeciwamebowe
– Antyweninowe (przeciwko ukąszeniom węży)
– Aktywne przeciw niepłodności
– Przeciwnowotworowe (antyneoplastyczne, antyproliferacyjne),
– Tonizujące wątrobę
– Hematoregeneracyjne (poprawia regenerację składników morfotycznych krwi)
– Przeciwzapalne
– Przeciwmalaryczne
– Hipoglikemiczne (obniża poziom cukru we krwi)
– Przeciwpierwotniakowe
– Przeciwgorączkowe
– Owadobójcze
– Podnosi poziom erytrocytów we krwi (ważne w przypadku anemii)
– Podnosi poziom białych krwinek (leukocytów)
– Podnosi poziom glutationu we krwi (ważny czynnik przy koinfekcjach boreliozy)

Badania naukowe

Zainteresowanie roślinami zawierającymi kryptolepiny, a także tradycyjnymi roślinami malarycznymi, spowodowało ostatnio spore poruszenie wokół Sida acuta i niektórych innych najczęściej używanych azjatyckich ślazowców.

Większość badań koncentruje się na analizie fitochemicznej i badaniach in vitro działań przeciwdrobnoustrojowych tego rodzaju roślin, z pomiarem badań in vivo. Naukowe analizy są jeszcze w powijakach i nie przeprowadzono żadnych większych badań klinicznych, o których byłoby mi wiadomo.

Co prawda wykonano wiele analiz dotyczących przeciwdrobnoustrojowej aktywności Sida acuta i chociaż pokazują one dobre wskaźniki jej skuteczności – niestety prawie wszystkie badania były błędnie przeprowadzone. To jest dla mnie niewytłumaczalne, ale bardzo niewielu naukowców zdawało sobie sprawę z wagi właściwego przygotowania ekstraktów roślinnych. Patrząc tylko na same preparaty etanolu i ekstrakty wodne używane w testach, problemy są dwojakie.

Po pierwsze, badacze mieli tendencję do stosowania alkoholu o czystości 90% – 95%, żeby przygotować ekstrakty etanolowe. Oznacza to, że tylko rozpuszczalne w alkoholu składniki były obecne w ekstrakcie. (Niewielka ilość rozpuszczalnych w wodzie składników – około 5 do 10 % wody występującej w alkoholu). Wiele najsilniejszych składników w roślinie, takich jak kryptolepina, są rozpuszczalne tylko w wodzie, więc sposób przygotowania poważnie wpływa na moc ekstraktu i jego oddziaływanie na mikroorganizmy.

Po drugie, podczas sporządzania ekstraktów na bazie wody, wielu naukowców korzystało z wody destylowanej o neutralnym pH. Dodatkowo, niektórzy zrobili to jako zimną macerację. Jest to problematyczne z kilku powodów. Po pierwsze, alkaloidy w roślinie, przede wszystkim kryptolepina i jej pochodne, są rozpuszczalne w wodzie, która jest nieco kwaśna. Po drugie, składniki roślinne są mniej rozpuszczalne w zimnej wodzie niż na gorąco. Żeby badania były naprawdę miarodajne, ekstrakty wodne powinny zawierać wodę o pH od 1 do 6, (muszą być wystarczająco kwaśne, żeby wyodrębnić alkaloidy), i musi być ona gorąca.

W przypadku ekstraktów etanolowych należy przygotować preparat przy użyciu pół objętości wody i pół czystego alkoholu zbożowego. Woda powinna być gorąca – należy umieścić w niej zioło, mieszaninę pozostawić do ostygnięcia, a następnie dodać alkohol. Różnice w technikach przygotowywania są najbardziej prawdopodobną przyczyną, że działania przeciwdrobnoustrojowe rośliny tak bardzo się między sobą różnią – podobnie jak wyniki badań. Niemniej jednak we wszystkich analizach wykazano, że Sida acuta jest silnie aktywną rośliną przeciwko pasożytom malarycznym, bakteriom gronkowcowym oraz prątkom gruźlicy. „Najlepsze eksperymenty wzięły pod uwagę te czynniki, ale sprawdzały jedynie aktywność alkaloidów”. (2) Wykazały one większą aktywność alkaloidów przeciwko bakteriom Gram-ujemnym, co ma sens, jako że Cryptolepis jest aktywny wobec tego rodzaju patogenów, ze względu na obecność kryptolepiny i jej pochodnych. W rzeczywistości alkaloidowy ekstrakt z Sida acuta był prawie tak samo skuteczny wobec bakterii Gram-ujemnych, jak bakterii Gram-dodatnich.

Tak czy owak dokładne badanie wskazuje jednak, że zarówno Cryptolepis jak i Sida łatwiej zabijają organizmy Gram-dodatnie niż Gram-ujemne. To nie oznacza, że w tym drugim przypadku nie są aktywne – znaczy to po prostu, że dawka musi być wyższa, jeśli mamy do czynienia z organizmami Gram-ujemnymi, co potwierdzają obserwacje przeprowadzone na obu roślinach. Zioło należy przyjmować dłuższy czas – bakterie Gram-ujemne wymagają dłuższej ekspozycji na substancje czynne niż Gram-dodatnie. Przydatne byłoby również zastosowanie jakiegoś synergetyku, który będzie wzmagał działanie przeciwbakteryjne przeciwko bakteriom Gram-ujemnym.

Pomimo problemów w analizach in vitro, testy aktywności przeciwdrobnoustrojowej potwierdzają tradycyjne zastosowania różnych odmian ślazowca przeciwko chorobom drobnoustrojowym. Stwierdzono, że Sida jest silnie aktywna przeciwko Plasmodium spp., Staphylococcus aureus, i Mycobacterium phlei – szczepom opornym oraz nieopornym. Jest także wysoce aktywna przeciwko Streptococcus pyogenes, E. coli, Bacillus subtilis, Pasteurella multicocida i Salmonella typhimurium. Jest również skuteczna przeciwko opryszczce pospolitej, Shigella boydii, S. flexneri, S. dysentariae i Listeria innocua oraz mniej efektywna przeciwko Pseudomonas aeruginosa, Candida spp., Aspergillus niger i A. fumigatus, (choć nadal skuteczna, tylko jej dawkowanie powinno być większe). W wielu przypadkach Sida była bardziej skuteczna przeciwko szczepom bakteryjnym niż antybiotyki farmaceutyczne.

Warto wiedzieć, że ślazowiec podnosi poziom glutationu we krwi, zwiększa liczbę czerwonych krwinek (dzięki czemu jest dobry w leczeniu anemii) i powiększa całkowitą liczbę białych krwinek, co wskazuje na wybitne działanie wzmacniające układ odpornościowy.

Badania in vivo wykazały, że Sida acuta ma silny i niezawodny efekt przeciwwrzodowy – to znaczy, chroni wyściółkę żołądka przed tworzeniem indukowanych nadżerek oraz wrzodów. Badania in vivo wykazały również mocne działanie przeciwbólowe.

Inne badanie in vivo pokazało aktywność Sida w przypadku ochrony wątroby przed uszkodzeniami (roślina ta jest używana w Indiach m.in. przeciwko chorobom tego narządu). Stwierdzono, że kilka związków ślazowca hamuje indukowane zmiany preneoplastyczne w mysiej tkance sutkowej. Badania in vivo wykazały również, że Sida jest hipoglikemiczna, obniżając stężenia cukru we krwi u myszy z cukrzycą oraz ma właściwości antyhiperlipidemiczne – obniża poziomy cholesterolu oraz triglicerydów we krwi (ponownie testy na myszach z cukrzycą).

Analiza czterech gatunków ślazowca – S. acuta, S. humilis, S. rhombifolia i S. spinosa – wykazała, że mają one podobne składniki alkaloidowe, w tym kryptolepinę.

Testy pięciu Sida – S. acuta, S. alba (synonim spinosa), S. cordifolia, S. rhombifolia i S. urens – wykazały różne poziomy polifenoli w różnych gatunkach (patrz tabela poniżej).

Aktywność przeciwutleniająca była zgodna z tą kolejnością, przy czym Sida alba ma najwyższą, a S. urens najniższą. Rośliny testowano również pod kątem aktywności przeciwzapalnej, badając ich inhibicję lipooksygenazy (LOX) i oksydazy ksantynowej (XOX). Dla LOX, S. alba zainhibowała 80%,  S. acuta 79%, S. cordifolia 21%,  S. rhombifolia 52%, S. urens 47%; dla XOX S. alba zainhibowała 47%, S. acuta 43%, S. cordifolia 13%, S. rhombifolia 46%, S. urens 35%.

Wszystkie te gatunki ślazowca są z powodzeniem stosowane w leczeniu chorób wątroby, w tym zapaleniu wątroby typu B w Burkinie Faso. Autorzy badania analizowali niektóre mechanizmy, które mogą wyjaśniać skuteczność Sida w tej dziedzinie.

Sida alba (tj. S. spinosa) ma dość wysoką zawartość ecydysteroidów, które są adaptogenne. Wyjaśnia to częściowo wykorzystanie tej rośliny w stanach osłabienia.

Liczne badania wykazały, że Sida cordifolia ma bardzo silne działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe. Stwierdzono, że alkaloid o  bardzo długiej nazwie (jeden z chinazoli, do których należy też kryptolepina) okazał się najsilniejszym źródłem tego działania. Badania in vivo pokazały, że wodny ekstrakt z S.cordifolii stymulował regenerację wątroby w 67% częściowej hepatektomii u szczurów; zaś ptaki leczone cyklofosfamidem, który powoduje immunosupresję, doświadczyły cofnięcia się tej dolegliwości po podaniu S. cordifolia.  W badaniach in vitro ta odmiana ślazowca okazała się też silnie przeciwdrobnoustrojowa i działała jako antystresor/adaptogen u zestresowanych myszy. Użycie S. cordifolia po uszkodzeniu mięśnia sercowego ujawniło znacznie zwiększone endogenne przeciwutleniacze w tkance sercowej. W innych badaniach znaleziono dowody na ochronę przed neurotoksycznością powodowaną przez kwas chinolinowy.

Stwierdzono, że Sida tiagii podczas badań in vivo wykazuje działanie przeciwdepresyjne i uspokajające u myszy.

Zastosowanie w leczeniu

Sida acuta jest wszechstronnie stosowana w tradycyjnej praktyce medycznej na całym świecie – w leczeniu malarii, gorączki, bólu głowy, chorób skóry, zakażonych ran, biegunki, czerwonki, ukąszeń węży, astmy, problemów z przewodem pokarmowym, infekcji ogólnoustrojowych, gruźlicy, niedokrwistości

Australia: biegunka, niestrawność

Burkina Faso: gorączka, biegunka, zapalenie płuc, ukąszenia węży i ​​owadów

Kolumbia: ukąszenia węży

Gwatemala, Nikaragua: astma, zapalenie nerek, przeziębienia, gorączka, bóle   głowy, wrzody, robaki jelitowe

Hawaje: infekcje pochwy, kwiaty żuje się jako środek przeczyszczający, sok z całej rośliny stosowany jest na astmę lub na ogólne wzmocnienie

Kenia: tonik ogólnowzmacniający oraz jako zwykłe pożywienie

Malacca: grypa, zranienia, bóle zębów, wrzody, bóle w klatce piersiowej, świerzb, ropnie, impotencja, rzeżączka i reumatyzm

Nigeria: malaria, dur brzuszny, ból zęba, ból dziąseł, wrzody, gorączka, rzeżączka, środek poronny (ale także w celu zatrzymania biegunki w okresie ciąży), histeria, siniaki, zakażenia oczu (jako krople do oczu), krwawienia z nosa (świeży sok z liści), rak piersi, zatrucia, stany zapalne, rany, w celu powstrzymania krwawienia o różnych przyczynach oraz jako środek przeciwgorączkowy i zmiękczający skórę

Sri Lanka: hemoroidy, gorączka, impotencja, rzeżączka i reumatyzm; S. acuta – na nerwobóle, S. cordifolia – na histerię, S. rhombifolia – na gorączkę

Togo: egzema, kamienie nerkowe, bóle głowy

Trynidad i Tobago: wypryski, egzema

Indie: zioło napotne i przeciwgorączkowe oraz do leczenia gorączki, niestrawności i utrzymującego się osłabienia z powodu przebytych chorób. Sok z korzenia jest stosowany na robaki jelitowe, wywar z korzenia na okresową gorączkę, przewlekłe dolegliwości jelitowe oraz na astmę, a sproszkowany korzeń, w postaci pasty, nakłada się na wrzody i ropnie. Liście są używane jako środki łagodzące i moczopędne oraz stosowane w leczeniu przewlekłej biegunki i czerwonki, stanów reumatycznych, a także rzeżączki