Cryptolepis sanguinolenta, nalewka, 100 ml, wg przepisu Stephena H. Buhnera

Wyjątkowy budulec naszych komórek

79,00 

2 w magazynie (może być zamówiony)

SKU: ziol-cryptolepis-sanguinolenta-nalewka Kategoria:

Opis

Cryptolepis sanguinolenta to roślina tropikalna, pochodząca z Afryki – występuje w zachodnio-środkowej części kontynentu. Przyjmuje formę pnącza, którego łodyga osiąga nawet 8 metrów długości – początkowo roślina pełznie po powierzchni gruntu, ale czasem porasta okoliczne elementy krajobrazu. Pnącze wypuszcza drobne, żółte kwiaty.
Występuje powszechnie od poziomu morza do 800 metrów wysokości, na sawannie, suchym lesie oraz w tak zwanych lasach łęgowych, które rosną wzdłuż rzek i mokradeł.

Nalewka z Cryptolepis sanguinolenta to wysokiej jakości suplement diety zwierający w swoim składzie macerat wytworzony z korzenia Cryptolepis sanguinolenta.
Nalewka – macerat (1:5) 60% etanolem korzenia Cryptolepis sanguinolenta.

100 ml nalewki zostało wytworzone z 20 g surowca.

Nalewka przygotowana wg przepisu z książki Stephena Harroda Buhnera – Antybiotyki Ziołowe.

Działanie

Cryptolepis sanguinolenta należy obok Sida Acuta, Alchornea cordifolia, Bidens pilosa oraz Artemisia annua do tzw. złotej piątki Buhnera. Jego podstawowe dobroczynne działanie polega na eliminacji często opornych na antybiotyki bakterii Gram-dodatnich i Gram ujemnych. Należy do systemowych, ziołowych środków przeciwbakteryjnych – środków o działaniu ogólnoustrojowym, które rozprzestrzeniają się w krwioobiegu w całym ciele, wpływając w ten sposób na każdą komórkę oraz narząd w organizmie, i które przeciwdziałają wielu drobnoustrojom chorobotwórczym.

Uwaga: Zioła systemowe są właściwe do leczenia infekcji takich jak MRSA, które rozprzestrzeniają się w całym ciele i nie reagują na wiele antybiotyków. Znaczenia ogólnoukładowych (systemowych) ziołowych środków przeciwbakteryjnych nie sposób przecenić. Wiele chorób opornych na standardowe leczenie, takie jak infekcje gronkowca, szybko i szeroko rozprzestrzeniają się w organizmie. Mogą one wpływać na narządy wewnętrzne, atakować trudno dostępne części ciała. Do eliminacji zakażeń ogólnoustrojowych, takich jak gronkowiec, niezbędny jest ziołowy antybiotyk, który będzie układowo rozprowadzany po organizmie. Dla ich optymalnego działania często pomocne jest użycie tzw. ziołowych synergetyków (środków, które dodatkowo wspierają rozprowadzanie substancji czynnych po organizmie. Do takich ziół należy np. imbir, lukrecja i czarny pieprz/piperyna – szczegółowe informacje kiedy i w jaki sposób stosować synergetyki przeczytacie w książce Stephena Harroda Buhnera – Antybiotyki Ziołowe)

Cryptolepis sanguinolenta bardzo dobrze sprawdza się w leczeniu infekcji wywołanych przez gronkowca złocistego opornego na metycyline (MRSA), paciorkowce, babeszje, E.coli i Campylobacter oraz w leczeniu zakażonych ran, gruźlicy, malarii, infekcjach układu oddechowego (Klebsiella pneumoniae – w tym szczep New Delhi), pokarmowego (Salmonella, Shigella) oraz moczowo-płciowego (Gonorrhoeae).

Oto konkretne szczepy wrażliwe na Cryptolepis sanguinolenta:

(opis bakterii znajdziecie w zakładce BAKTERIE OPORNE)
Aspergillus spp.,
Babesia spp.
Bacillus subtilis
Campylobacter spp.
Candida spp.
Clostridium defficile
Entamoeba histolytica
Enterococcus spp
Escherichia coli
Herpes simplex
Klebsiella spp.
Mycobacterium tuberculosis –
Neisseria gonorrhoeae
Plasmodium spp.
Proteus mirabilis
Proteus vulgaris
Salmonella spp.
Shigella dysentari
Staphylococcus aureus
Streptococcus pyogenes
Vibrio cholerae

Podstawowe właściwości Cryptolepis sainguinolenta to:

– Przeciwbakteryjne
– Przeciwpierwotniakowe
– Przeciwpasożytnicze
– Przeciwzapalne
– Przeciwgorączkowe (silnie)
– Przeciwmalaryczne
– Przeciwzakrzepowe (trombolityczne)
– Hipotensyjne (rozszerzające naczynia krwionośne)
– Przeciwwirusowe (łagodnie)
– Hipoglikemiczne (obniża poziom cukru we krwi)

Tradycyjne zastosowanie

Od stuleci Cryptolepis jest z powodzeniem stosowany przez tradycyjnych afrykańskich uzdrowicieli w leczeniu malarii, gorączki oraz biegunki – jak pokazano na wykresie poniżej.

Kongo: Zakażenie amebą, w tym czerwonka
DR Kongo: Kolka, dolegliwości brzuszne
Ghana: Malaria, gorączka
Gwinea – Bissau: Gorączka, zapalenie wątroby, żółtaczka
Nigeria: Infekcje dróg moczowych, infekcje górnych dróg oddechowych, kolka, dolegliwości żołądkowe, choroby weneryczne, reumatyzm, jako ogólny tonik
Senegal: Zaburzenia żołądka, kolki, choroby weneryczne, reumatyzm, jako tonik ogólnowzmacniający
Uganda: Kolka i dolegliwości żołądkowe, rany, ukąszenia przez węża, przepuklina
Zair: Choroby żołądka i jelit

Skutki uboczne i przeciwwskazania

Nie odnotowano. Przeprowadzono znaczące badania w celu ustalenia możliwego działania niepożądanego, związanego ze stosowaniem tej rośliny, ale nie znaleziono nic takiego – zarówno w klinicznym zastosowaniu u ludzi, jak i podczas testów in vivo na myszach, szczurach oraz królikach. Zioło jest regularnie stosowane jako tonik od eonów czasu w niektórych częściach Afryki i Indii. Jedna lub dwie filiżanki herbaty albo 60 do 90 kropli nalewki dziennie są bezpieczne do długotrwałego stosowania.

Interakcje z innymi ziołami i lekami

Generalnie nie odnotowano. Cryptolepis stosuje się w medycynie tradycyjnej, żeby między innymi pomóc w uregulowaniu nocnego rytmu snu. Jedno z badań na myszach potwierdziło taki właśnie wpływ tej rośliny. Istnieje potencjał synergii rośliny z lekami typu Hipnosedatives lub depresantami ośrodkowego układu nerwowego. Należy zatem zachować ostrożność i uważność, chociaż do tej pory nie odnotowano żadnych negatywnych skutków.

Przygotowanie i dawkowanie

Cryptolepis można przygotować w postaci proszku, kapsułek, herbaty oraz nalewki.

Szczegółowe wytyczne dotyczące sporządzania i zażywania preparatów z Cryptolepis sanguinolenta w przypadku poszczególnych szczepów bakterii oraz wywoływanych przez nie schorzeń znajdziecie w książce Stephena Harroda Buhnera – Antybiotyki ziołowe

Antybiotyki ziołowe – książka

Badania naukowe

Cryptolepis został odkryty przez Zachód z powodu pojawienia się opornych na leki pasożytów plazmatycznych. Próbując znaleźć nowe sposoby leczenia malarii, naukowcy zaczęli przyglądać się tradycyjnym metodom terapii. Wstępne badania wykazały, że zarówno Cryptolepis sanguinolenta, jak i Artemisia annua są silnie aktywne przeciwko opornym szczepom. Artemisia była pierwszą, która rozwinęła się w lek. Cryptolepis pozostaje nieco w tyle, ale w ciągu ostatnich piętnastu lat przeprowadzono ogromną liczbę badań na tej roślinie. Początkowo większość dotyczyła tylko malarii.

Cryptolepis działa silnie przeciwko pasożytowi malarii, Plasmodium falciparum. (Jest również aktywny przeciwko innym członkom tego rodzaju – P. berghei berghei, P. berghei yoelii oraz P. vinckei petteri.) Co ciekawe wyniki badań pokazały, że jest on skuteczny przeciwko pasożytowi malarii, niezależnie od stopnia jego oporności na farmaceutyki. Stwierdzono, że pięć składników roślinnych – kryptolepina, chlorowodorek kryptolepiny, hydroksycryptolepina, kryptoheptina oraz neokrypepolepina – są wyjątkowo aktywne przeciwko pasożytom, a jeden – quindolina, jest również aktywny, choć nie tak silny i skuteczny. Badania dotyczące wyłącznie hamowania powstawania beta-hemematyny, które jest jednym z głównych sposobów działania środków przeciwmalarycznych z malaryczną infekcją komórek krwi, wykazały, że aż siedem związków w Cryptolepis jest pod tym względem bardzo aktywnych.

Zioło to było niezwykle skuteczne w walce z malarią podczas badań klinicznych na ludziach. W jednej z takich prób porównano skuteczność Cryptolepis (napar ze sproszkowanego korzenia w gorącej wodzie) z chlorochiną – zwykłym syntetycznym lekiem stosowanym w leczeniu malarii – w porównawczych grupach pacjentów w ambulatorium w Centrum Badań Naukowych Medycyny Roślin w Mampong – Akuapem w Ghanie, w Afryce Zachodniej. Objawy kliniczne ustąpiły po 36 godzinach przy użyciu Cryptolepis i po 48 godzinach po chlorochinie. Czas oczyszczenia krwi z pasożyta wynosił 3,3 dnia w grupie Cryptolepis, a 2,3 dnia w grupie chlorochinowej. 40% pacjentów stosujących chlorochinę zgłaszało nieprzyjemne skutki uboczne, wymagające innych leków, podczas gdy osoby stosujące Cryptoleps nie zgłaszały żadnych działań niepożądanych.

Ponieważ wiele z przeciwmalarycznych związków w Cryptolepis jest rozpuszczalnych we wodzie, a rozpuszczalne w wodzie ekstrakty działały bardzo skutecznie w badaniach klinicznych, lokalne przedsiębiorstwo w Ghanie ma nadzieję, że gotowa herbata z Cryptolepis będzie działać bardzo skutecznie przeciwko malarii. Zawierający 2,5 grama sproszkowanego korzenia na torebkę, preparat nazywa się Phyto-Laria i można go kupić bez recepty w Ghanie. (Podobne produkty, Malaherb i Herbaquine, są również dostępne w Ghanie, a jeden o nazwie Malarial jest sprzedawany w Mali).

Firmy farmaceutyczne stworzyły wiele analogów kryptolepiny, próbując wygenerować opatentowany lek chemiczny, który mogłyby kontrolować i czerpać z niego zyski. Skutki uboczne tych analogów są nieznane (izolowana kryptolepina, w przeciwieństwie do tej zawartej w całej roślinie, wykazała szereg poważnych skutków ubocznych podczas badań in vitro i in vivo), podobnie jak artemizynina oraz artesunat (składniki wyizolowane z bylicy rocznej Artemisia annua), te substytuty na dłuższą metę mogą się okazać bezużyteczne, ponieważ pasożyt malarii regularnie rozwija oporność na pojedyncze związki chemiczne. Chociaż analogi są molekularnie zbliżone do kryptolepiny, badania wykazały, że ich sposób działania poważnie się od niej różni – naukowcy nie rozumieją, co w rzeczywistości powodują w organizmie oraz jakie są długoterminowe skutki działania.

Ponieważ całe zioło jest niezwykle bezpieczne i skuteczne w działaniu, nie polecałbym stosowania analogów, jeśli faktycznie pojawią się na rynku.

WŁAŚCIWOŚCI ANTYBAKTERYJNE I INNE

Cryptolepis jest rośliną wszechstronnie antybakteryjną. Został przetestowany na ponad 100 szczepach bakterii Campylobacter i wykazał silne działanie przeciwko każdemu z nich. Nalewka jest bardziej skuteczna niż kotrimoksazol oraz sulfametoksazol i jest porównywalna z ampicyliną. Cryptolepis jest aktywny przeciwko cholerze, ale nie ma tak silnego działania jak tetracyklina. Stwierdzono też, że jest szeroko aktywny wobec wielu enteropatogennych mikroorganizmów, w tym Shigella dysentariae, Entamoeba histolytica oraz E. coli. Jest szczególnie skuteczny w leczeniu opornych gronkowców, Streptococcus pyogenes, licznych szczepów gruźlicy (Mycobacterium spp.) oraz infekcji dróg moczowych wywołanych przez bakterie Enterobakter i Klebsiella. Aktywne działanie przeciwko tak szerokiemu spektrum organizmów patogennych jest w tradycyjny sposób wykorzystywane w leczeniu wielu chorób wywołanych przez te organizmy. Cryptolepis ma również właściwości przeciw-hiperglikemiczne, co czyni go potencjalnym ziołem przeciwcukrzycowym. (Izolowana kryptolepina obniżała poziom glukozy w mysich modelach cukrzycy typu 2, powodowała obniżenie poziomu insuliny oraz zwiększony wychwyt glukozy z krwi. W tej dziedzinie przyznano kilka patentów).

Zioło to jest silnie hipotermiczne, co oznacza, że obniża temperaturę ciała, co jest głównym powodem, dla którego stwierdzono, że jest bardzo skuteczne w leczeniu gorączki. Jest ono również hipotensyjne ze względu na działanie rozszerzające naczynia krwionośne i okazało się aktywne wobec szeregu schorzeń nowotworowych, budząc zainteresowanie jako potencjalny środek na różne rodzaje raka.

Szczegółowa bibliografia dotycząca badań naukowych nad Cryptolepis sanguinolenta zawarta jest w książce Stephena Harroda Buhnera – Antybiotyki Ziołowe.

Bakterie oporne

Głównymi opornymi organizmami Gram-dodatnimi są:

  • Clostridium difficile
  • Enterococcus spp. (E. faecalis, E. faecium)
  • Prątek gruźlicy
  • Staphylococcus aureus
  • Streptococcus spp. (S. pyogenes, S. pneumoniae)

Clostridium difficile – Mikroorganizm ten namnaża się szczególnie u osób długotrwale leczonych antybiotykami, szczególnie w szpitalach, a ponieważ dotychczas był wystawiony na tak wiele antybiotyków, jest bardzo oporny na leczenie. Obecnie większość infekcji C. difficile ogranicza się do szpitali, ale ich liczba rośnie wykładniczo. Chorobom wywołanym przez te bakterie towarzyszy ciężka biegunka i zapalenie okrężnicy, a czasami śmierć.

Enterococcus spp. – Enterokoki są bardzo często oporne na leki, zwłaszcza w szpitalach. Nie reagują zbyt dobrze na antybiotyki beta-laktamowe (penicyliny czy cefalosporyny), aminoglikozydy oraz coraz częściej na wankomycynę. Enterokoki powodują głównie infekcje dróg moczowych, bakteriemię, bakteryjne zapalenie wsierdzia, zapalenie uchyłków jelita oraz zapalenie opon mózgowych.

Mycobacterium tuberculosis (Prątek gruźlicy) – jest główną przyczyną gruźlicy (TB), która staje się coraz bardziej oporna i trudna do leczenia. Istnieje około 130 gatunków prątków, z których wiele może powodować choroby u ludzi. Mycobacterium tuberculosis od dziesięcioleci podnosi swoją oporność. MDR-TB (wielolekooporna TB) jest oporna na dwa główne leki pierwszego rzutu stosowane w leczeniu gruźlicy, a więc izoniazyd i ryfampicynę. Około 450 000 osób zaraża się tą chorobą każdego roku. XDR-TB (szeroko oporna na leki TB) jest oporna na wszystkie najskuteczniejsze leki przeciw TB. Około 45 000 osób rocznie zapada na tę postać choroby – wskaźnik zgonów wynosi około 90%.

Staphylococcus aureus – Oporny na metycylinę gronkowiec złocisty Staphylococcus aureus (MRSA) wywołuje coraz powszechniejszą chorobą zakaźną. Obecnie można go znaleźć zarówno w szpitalach, jak i w ogólnej populacji gdzie „energicznie” przechodzi z jednego człowieka na drugiego, gdziekolwiek się gromadzą. Osoby z upośledzoną funkcją immunologiczną, nawet jeśli wydają się zdrowe, są bardzo narażone na poważne infekcje gronkowca. W szpitalach, MRSA może infekować otwarte rany, cewniki dożylne, drogi moczowe oraz płuca. Zakażenie może być dość niebezpieczne, rozprzestrzeniając się po całym organizmie. Niekontrolowane, może zainfekować zastawki serca, kości, stawy, narządy oraz krew (bakteriemia lub posocznica) i spowodować zespół wstrząsu toksycznego albo martwicze zapalenie jelita. Każdego roku wielu ludzi na całym świecie umiera z tego właśnie powodu.

Streptococcus spp. – Głównymi gatunkami bakterii paciorkowcowych, które powodują choroby u ludzi są S. pyogenes, które powodują anginę, ostre bakteryjne zapalenie kłębuszków nerkowych i martwicze zapalenie powięzi.

  1. pneumoniae – powoduje bakteryjne zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok, zapalenie opon mózgowych oraz zapalenie otrzewnej.
  2. agalactiae – wywołuje zapalenie płuc, zapalenie opon mózgowych, bakteriemię, infekcje jelitowe oraz zakażenia kobiecego układu rozrodczego. Spośród nich pierwsze dwa są najczęstszymi przyczynami infekcji u ludzi.

 

Głównymi opornymi organizmami Gram-ujemnymi są:

  • Acinetobacter baumannii
  • Campylobacter jejuni
  • Enterohemorrhagic E. coli (E. coli O157, E. coli O157: HM, E. coli O157: H7)
  • Haemophilus influenzae
  • Klebsiella pneumoniae
  • Neisseria gonorrhoeae
  • Proteus spp. (P. vulgaris, P. mirabilis)
  • Pseudomonas aeruginosa
  • Salmonella spp. (S. typhi, S. enteritidis, S. typhimurium)
  • Serratia marcescens
  • Shigella spp. (S. dysentariae, S. flexneri, S. sonnei)
  • Stenotrophomonas maltophilia
  • Vibrio cholerae

 

Acinetobacter baumannii – jest najpowszechniejszy i oporny na wiele leków. Jego nazwa jest często skracana do MDRAB. W chwili pisania tego tekstu  (2012) bakteria ta stała się oporna na prawie wszystkie antybiotyki, które mogą na nią wpływać. Większość szpitalnych infekcji tymi bakteriami – oprócz tych związanych z ranami z pól bitewnych – pochodzi z umieszczenia w drogach oddechowych zanieczyszczonych rurek, podczas procedur szpitalnych. U 82% pacjentów, którzy mieli z nimi kontakt rozwija się ciężkie zapalenie płuc, w wyniku którego często umierają. Wprowadzenie cewnika także może powodować poważne infekcje dróg moczowych. Zastrzyki, pobieranie krwi, wlewy dożylne, dreny chirurgiczne czy otwarte rany również sprzyjają infekcji krwiobiegu i bakteriemii.

Campylobacter jejuni – Infekcje Campylobacter powodują zazwyczaj zapalenie jelit, któremu towarzyszą bóle brzucha, biegunka, gorączka oraz złe samopoczucie. Najczęściej nie są one śmiertelne, ale mogą wyniszczać i osłabiać organizm. Ten patogen jest coraz bardziej oporny na antybiotyki.

Escherichia coli – Istnieją, z grubsza, trzy rodzaje E. coli, o których należy pamiętać. Pierwszym z nich są enterohemorryczne szczepy E. coli (E. coli O157, E. coli O157: HM, i tak dalej). Drugi rodzaj, to te, które powodują infekcje dróg moczowych, szczególnie ST131. I wreszcie, szczepy E. coli B2, które powodują zakażenia pozajelitowe. Spośród obecnych szczepów bakterii jelitowej E. coli najbardziej znany jest O157. Wszystkie powodują podobne skutki po zakażeniu – biegunka krwotoczna i czasami niewydolność nerek. Infekcja jest na ogół przenoszona drogą pokarmową, najczęściej pochodzi ze skażonej mielonej wołowiny. Może również zostać zainicjowana przez picie skażonej wody, soków, jedzenie skażonych warzyw lub pływanie w skażonych basenach.

Wczesne objawy to skurcze w brzuchu, a następnie ostra biegunka, często krwotoczna. W niektórych przypadkach czerwone krwinki w organizmie są niszczone, a nerki zawodzą. Śmierć jest najczęstsza u osób bardzo młodych i starszych.

Haemophilus influenzae (pałeczka grypy) – Cztery gatunki powodujące infekcje u ludzi to H. influenzae, H. parainfluenzae, H. aphrophilus oraz H. ducreyi. H. influenzae ma wiele rodzajów chorobotwórczych – typy zakapsułowane (ang. encapsulated), zidentyfikowane jako A do F (B jest najbardziej problematyczne) oraz niezakapsułowane (ang. unencapsulated) – szczepy nieopisane. Mikroorganizmy Haemophilus są powszechne u większości ludzi. Zwykle stają się problemem tylko wtedy, gdy dana osoba jest bardziej osłabiona immunologicznie. Tak czy owak ten rodzaj również staje się coraz bardziej oporny na antybiotyki. Wydaje się, że podczas gdy typ B jest mniejszym problemem z powodu programów szczepień, inne rodzaje są coraz bardziej skomplikowane. Oporne infekcje dróg oddechowych są z roku na rok coraz częstsze, a bakterie – wcześniej inwazyjne głównie wobec dzieci – teraz przestawiają się na infekowanie dorosłych i to w niemal takiej samej liczbie.

Dodatkowym problemem jest to, że wirusy grypy są wysoce synergiczne z Haemophilus. Podwójna infekcja jest znacznie bardziej niebezpieczna niż w przypadku obu drobnoustrojów oddzielnie. Istnieją pewne dowody na to, że epidemia grypy z 1918 roku obejmowała wysoce aktywną synergię z Haemophilus.

Klebsiella – Głównym gatunkiem wywołującym zakażenie u człowieka jest K. pneumoniae, ale czasami również K. oxytoca i K. rhinoscleromatis. Większość infekcji występuje w płucach, ale mogą również wystąpić w drogach moczowych, drogach żółciowych, dolnych drogach oddechowych oraz ranach chirurgicznych. Bakterie te mogą powodować zapalenie płuc, bakteriemię, infekcje dróg moczowych, biegunkę, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie szpiku, zapalenie opon mózgowych, zakrzepowe zapalenie żył oraz infekcje dróg oddechowych. Zasadniczo infekcje przenoszone są przez personel szpitala na swoich rękach lub przyrządach inwazyjnych, a niekiedy pacjenci są zakażani pokarmowo. Organizmy Klebsiella często są oporne na wiele leków, wytwarzając beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum działania (ESBL). Szczepy te są bardzo zjadliwe i rozprowadzają się bardzo swobodnie wśród ludzi. Śmiertelność wynosi około 50%, niezależnie od stosowania antybiotyków. Są jedną z infekcji o najszybciej rosnącej oporności, zarówno w amerykańskich szpitalach, jak i na całym świecie. Najnowszą odporną formę określa się jako CRKP (oporny na karbapenemy Klebsiella pneumoniae). Bardzo niebezpieczny.

Proteus spp. – Dwa najbardziej kłopotliwe gatunki Proteus to P. vulgaris oraz P. mirabilis. Oba są bardzo oporne. P. mirabilis wytwarza 90% infekcji proteusem u ludzi. Infekcje proteusem mogą powodować alkaliczne kamienie nerkowe, ale co gorsze, gdy są wszczepione w szpitalach, wywołują zakażenia ran, infekcje dróg moczowych, posocznicę oraz zapalenie płuc.

Pseudomonas aeruginosa może zainfekować prawie każdą część ciała. Wszystko czego potrzebuje to otwarcie powłok ciała (co często dzieje się w szpitalu). Wywołuje zapalenie płuc, wstrząs septyczny, infekcje dróg moczowych, zapalenie ucha środkowego, infekcje żołądkowo-jelitowe oraz infekcje skóry i tkanek miękkich. Najczęstsze zakażenia pochodzą z oparzeń i ran chirurgicznych. Niski poziom fosforanów w organizmie człowieka silnie stymuluje jego wzrost.

Salmonella spp. –  może przetrwać poza ciałem przez lata – aktywne organizmy zidentyfikowano w wysuszonym dwu i pół letnim kale. Nie są niszczone przez zamrażanie i muszą być ogrzane do temperatury co najmniej 54,4 C przez 1 godzinę, żeby je zabić (lub 10 minut w temperaturze 76,7 C). Drób, wieprzowina, bydło oraz wiele owoców i warzyw jest obecnie powszechnie zakażonych tymi bakteriami. Każdego roku około 150 000 osób w Stanach Zjednoczonych choruje z powodu spożycia zakażonego kurzego jaja.

Gdy przenikną do organizmu, bakterie te w specyficzny sposób hamują układ odpornościowy, żeby łatwiej umożliwić sobie przeżycie. Do ogólnych objawów po zainfekowaniu należą – biegunka, wymioty, gorączka, silne skurcze brzucha. W ciężkich przypadkach może dojść do stanu septycznego i zakażenia innych narządów.

Serratia marcescens – Bakterie tego rodzaju infekują głównie w szpitalu. Mogą skolonizować drogi moczowe (powodując zakażenia dróg moczowych nabyte  z cewników), rany pooperacyjne, krew (bakteriemia), oczy (zapalenie spojówek), drogi oddechowe (zapalenie płuc), centralny układ nerwowy (zapalenie opon mózgowych), kości (zapalenie szpiku kostnego)  oraz serce (zapalenie wsierdzia). Są wysoce oporne na antybiotyki.

Shigella spp. – Bakterie Shigella niszczą komórkową wyściółkę błony śluzowej jelit i atakują cały organizm. Chorobie towarzyszy zwykle łagodna do ciężkiej biegunka i/lub czerwonka. Szacuje się że każdego roku ma miejsce około 165 milionów infekcji Shigella, a około miliona kończy się śmiercią. Główna droga transmisji to ścieżka fekalno/oralna. Często występuje luźna biegunka składająca się głównie z krwi i śluzu, którym towarzyszą gorączka, ból oraz skurcze jelit. Sepsa, perforacja jelit, toksyczne rozszerzenie okrężnicy, odwodnienie, hiponatremia, encefalopatia, zespół hemolityczno-mocznicowy i zapalenie płuc są częstymi, ostrymi powikłaniami po tej infekcji. S. dysentariae jest bardzo oporna na środki przeciwdrobnoustrojowe i szybko przekazuje informacje innym gatunkom tego rodzaju (także E. coli oraz Salmonelli spp.). Większość szczepów jest obecnie oporna na prawie wszystkie środki przeciwbakteryjne. Również na ostatnią nisko-kosztową antybakteryjną substancję – chinolon NA, w ciągu 6 miesięcy po zastosowaniu w leczeniu epidemii.

Stenotrophomonas maltophilia – Zwykle występuje w szpitalach, gdzie może powodować infekcje w ranach chirurgicznych, zapalenie płuc, bakteriemię, zapalenie wsierdzia oraz zapaleniu opon mózgowych

Vibrio cholerae (przecinkowiec cholery) – Bakterie cholery infekują jelito cienkie oraz powodują obfitą, wodnistą biegunkę (nawet do kilkunastu litrów dziennie – zwykle bez skurczów), uogólnione skurcze mięśni, a czasami wymioty (przezroczysty płyn), co z kolei prowadzi do odwodnienia i braku równowagi elektrolitowej. Jedną z najważniejszych interwencji w leczeniu cholery jest uzupełnianie płynów. Około 5 milionów ludzi cierpi rocznie na cholerę, ale przed erą antybiotyków epidemie cholery były znacznie gorsze. Zasadniczo winna jest zanieczyszczona woda lub żywność.

Trzy oporne, niebakteryjne mikroorganizmy to: Candida, malaria i pleśń Aspergillus.

Candida spp. – nadużywanie antybiotyków spowodowało ogromne problemy z tym grzybem. Przerost w jelitach i drogach moczowych jest powszechny. Candida tradycyjnie była leczona lekami przeciwgrzybiczymi oraz azolami, ale przez ostatnie 20 lat zaobserwowano znaczną oporność wobec takiej terapii.

Oporne zakażenia wywołane przez Candida powodują infekcje dróg moczowych, infekcje pochwy, infekcje jamy ustnej (pleśniawki) – uwielbiają błony śluzowe. Swędzenie, pieczenie, bolesność, podrażnienie i białawe plamy lub wydzielina są częstymi objawami. W niektórych przypadkach Candida może przybrać formę układową i wpływać na wiele narządów. Infekcje są znacznie poważniejsze u osób, których układ odpornościowy jest osłabiony.

Plasmodium spp. (zarodziec) – istnieje około 200 gatunków plazmodiów – pasożytniczych protistów, które zakażają czerwone krwinki. Jedenaście gatunków infekuje ludzi. Choroba jest przenoszona przez ukąszenia komara. Mikroby rozwijają w wątrobie, a następnie zakażają czerwone krwinki. Najczęstszymi objawami są – gorączka, dreszcze, drżenie, ból mięśni, ból głowy, niedokrwistość, powiększona śledziona i wątroba oraz ogólnie złe samopoczucie. Czasami występują wymioty. W ciężkich zakażeniach może dojść do uszkodzenia mózgu, drgawek, a nawet śmierć

Aspergillus spp. (kropidlak) – Aspergillus, w szczególności A. fumigatus, jest coraz częstszym źródłem opornych zakażeń. Ta raczej pospolita pleśń może powodować infekcje oskrzelowo-płucne oraz przewlekłe zapalenie zatok. W warunkach szpitalnych lub wśród osób z osłabieniem odporności zazwyczaj wywołuje choroby płuc, lub w mniejszym stopniu, zakażenia ran chirurgicznych. Jest oporna na większość dostępnych leków – polienów, azoli oraz echinocandyn. Śmiertelność w szpitalach wynosi średnio 50% – 60%, a nawet 90% w niektórych populacjach (takich jak np. pacjenci z białaczką).

Opinie

Na razie nie ma opinii o produkcie.

Tylko zalogowani klienci, którzy kupili ten produkt mogą napisać opinię.