Echinacea angustifolia – nalewka, 100 ml, wg przepisu Stephena H. Buhnera

79,00 

9 w magazynie (może być zamówiony)

SKU: ziol-echinacea Kategoria:

Opis

Łacińska nazwa rodzajowa jeżówki, Echinacea, została zaczerpnięta z języka greckiego. Echinos oznacza jeża, którego przypomina kształtem koszyczek kwiatowy jeżówki, „naszpikowany” kwiatami rurkowymi. Jeżówka wąskolistna jest gatunkiem rodzimym dla Ameryki Północnej, stąd jej obecność w tradycyjnej medycynie rdzennych Indian. Najobficiej występuje na terenie Wielkich Jezior, Appalachów i Gór Skalistych. Dowody archeologiczne świadczą o tym, że Indianie poznali jej właściwości ponad 400 lat temu i stosowali ją w leczeniu wielu powszechnych dolegliwości. Była dla nich jednym z podstawowych elementów domowej apteczki. Służyła przede wszystkim do opatrywania ran i oparzeń, a ponadto stanowiła środek na bóle gardła, głowy i zębów, gorączkę i przeziębienie, infekcje, zatrucia i ukąszenia jadowitych węży czy owadów.

Osadnicy europejscy nauczyli się od Indian wykorzystywać jeżówkę, która często stanowiła dla nich jedyne, dostępne na obcym kontynencie lekarstwo przeciwko rozmaitym infekcjom. Była skuteczna, więc przywieźli ją ze sobą do Europy, a tam stała się niezwykle popularna. W wieku XVIII i XIX stosowano ją nie tylko do leczenia przeziębień, lecz także znacznie poważniejszych chorób bakteryjnych i wirusowych, np. kiły, błonicy, czy szkarlatyn.

Działanie

Według Stephena Buhnera najbardziej popularna E. purpurea nie jest tak silna jak E. angustifolia. Nie znalazł on żadnego potwierdzenia jej skuteczności – pomimo tego, co mówią wszyscy – i jeśli to możliwe stara się jej unikać. Zdecydowanie sugeruje stosowanie E. angustifolia.

Echinacea angustifolia wspiera pracę układu immunologicznego poprzez wzmożenie aktywności komórek układu odpornościowego, przez co wykazuje działanie przeciwbakteryjne, przeciwgrzybiczne w tym wobec grzybów z rodzaju Candida oraz przeciwwirusow i chroni organizm przed nawrotem choroby. Ponadto hamuje aktywność hialuronidazy, co skutkuje ochroną przed degradacją połączeń międzykomórkowych, błon komórkowych oraz proteoglikanów i kolagenu, dzięki czemu uniemożliwia penetrowanie tkanek przez patogenne drobnoustroje. Pobudza procesy fagocytozy, zwiększa liczbę i aktywność limfocytów grasicozależnych T i limfocytów NK, zwiększa wydzielanie interferonu. Ponadto Echinacea angustifolia wykazuje działanie przeciwbólowe oraz rozkurczowe oraz stymuluje procesy regeneracyjne. Buhner poleca również stosowanie Echinacea angustifolia w swoim protokole wzmocnienia kolagenu.

Podstawowe właściwości Echinacea angustifolia to:

– Przeciwbólowe
– Przeciwbakteryjne
– Przeciwzapalne
– Przeciwwirusowe
– Inhibitor hialuronidazy
– Modulator immunologiczny
– Stymulant immunologiczny
– Stymulant wytwarzania śliny
– Stymulant wytwarzania przeciwciał

Tradycyjne zastosowanie

Różne gatunki Echinacei były wykorzystywane przez bardzo długi czas przez rdzenne kultury Ameryki Północnej, które następnie przekazywały swoją wiedzę rodzącym się amerykańskim ruchom medycznym. Rdzenne kultury stosowały roślinę – najczęściej korzenie – do leczenia ran i wrzodów, jako okłady na obrzęki, w przypadku ran septycznych, ran w jamie ustnej lub dziąseł, infekcji dróg oddechowych, bólu gardła, zapalenia migdałków, powiększonych węzłów chłonnych, gorączki, świnki i odry, do przemywania bolesnych poparzeń, w przypadkach bólu zęba i ubytków; na ukąszenia jadowitych węży, owadów i pająków, na skurcze żołądka i ból przewodu pokarmowego, na zapalenie stawów oraz reumatyzm. Indianie zażywali częste i duże dawki.

Eklektycy zwrócili się po raz pierwszy ku tej roślinie dzięki jej skuteczności w przypadku ukąszeń węży. Stosowali ją podobnie do rodzimych kultur – w przypadku posocznicy, zakażonej krwi, poważnie zainfekowanych ran (z zakażeniem krwi włącznie), ogólnie zakażonych systemów błon śluzowych gardła, języka, jamy ustnej, płuc i żołądka, zapalenia migdałków, infekcji dróg oddechowych o przykrym zapachu, błonicy, zainfekowanych ukąszeń owadów, i tak dalej. Podobnie jak Indianie stosowali duże i częste dawki – co pół godziny do godziny. Eklektycy (podobnie jak ja) wykorzystywali tylko E. angustifolia – nie uważali, że E. purpurea jest jej właściwym substytutem.

Popularność Echinacea purpurea była związana z łatwością jej uprawy i wzrostu, oraz ze względu na fakt, że Niemcy uczynili ten gatunek częścią swojej standardowej praktyki medycznej. Większość, jeśli nie wszystkie z analiz przeprowadzone w Niemczech dotyczą jednak soku z rośliny – który zazwyczaj jest stosowany pozajelitowo (przez iniekcje) zamiast doustnie. Co ciekawe, Niemcy nie używają korzenia E. purpurea. Powtórzę – nie używają korzenia E. purpurea. Wykorzystują korzenie E. pallida jako etanolowy ekstrakt przyjmowany doustnie.

Korzeń E. purpurea stał się modny w Stanach Zjednoczonych podczas renesansu ziół pod koniec XX wieku (głównie z powodu nagłośnienia informacji o roślinie pochodzących z Niemiec oraz dostępności i łatwości w uprawie).

E. purpurea jest stosowana w Niemczech jako terapia wspomagająca w przeziębieniach, w przypadkach przewlekłych zakażeń układu oddechowego i dróg moczowych, lub zewnętrznie, w przypadku leczenia słabo gojących się ran i przewlekłego owrzodzenia. Nalewka z korzenia E. pallida stosowana jest wspomagająco przy grypie. Wspomagająco – nie jako lek podstawowy.

Skutki uboczne i przeciwwskazania

Pojawiają się rzadko. Bóle stawów mogą wystąpić przy dużych dawkach przyjmowanych przez dłuższy czas. Cierpisz na kolagenozę? Nie bierz zbyt dużo Echinacei przez długi czas.

Echinacea nie jest immunologicznym tonizerem – to raczej odpornościowy stymulant. Ciągła stymulacja immunologiczna w przypadkach osłabienia – na przykład w celu uniknięcia koniecznego odpoczynku czy zmiany stylu życia na zdrowszy – nie jest dobrym pomysłem i zawsze będzie skutkować poważnymi konsekwencjami w przyszłości. Dlatego rośliny nie należy stosować, jeśli bardzo często łapiesz infekcje. Najpierw trzeba wzmocnić ciało jako takie i udzielić całościowego wsparcia układowi odpornościowemu.

INTERAKCJE Z INNYMI ZIOŁAMI I LEKAMI

Żadne nie zostały wyraźnie odnotowane, jednak z tego co wiem, Echinacea zmniejsza działanie transportera dopływowego OATP-B aż o 50%. Może również ograniczać wchłanianie substratów OATP-B. Fenobarbital, wodzian chloralu oraz meprobamat mogą hamować działanie przeciwzapalne Echinacei.

Echinacea razem z Astragalusem i lukrecją działają synergistycznie w stymulowaniu funkcji immunologicznych.

Przygotowanie i dawkowanie

Najsilniejszymi, leczniczymi postaciami Echinacei są nalewka z korzenia oraz świeży sok z naziemnej części rośliny.

Szczegółowe wytyczne dotyczące sporządzania i zażywania preparatów z Echinacea angustifolia znajdziecie w książce Stephena Harroda Buhnera – Antybiotyki Ziołowe

Antybiotyki ziołowe – książka

Badania naukowe

W większości użytecznych badań nad jeżówką użyto świeżego soku z Echinacea purpurea. Naprawdę setki artykułów zostało opublikowanych na temat tej rośliny, a to, co zamieszczam poniżej, to tylko mała próbka. Ale zanim o tym, ważna uwaga – Echinacea (wszystkie jej  gatunki) posiada dwie podstawowe aktywności – pobudza układ odpornościowy i jest silnym inhibitorem hialuronidazy. Wiele z jej najsilniejszych działań leczniczych  pochodzi  właśnie z tych dwóch cech.

Hialuronidaza (HYL) to enzym rozkładający kwas hialuronowy (HA), glikozoaminoglikan, który jest szeroko rozpowszechniony w całej tkance łącznej nabłonkowej i nerwowej. Jest to także główna część matrycy substancji międzykomórkowej. Hamowanie hialuronidazy ma wiele zalet :

  1. W chorobach zapalnych takich jak różne formy zapalenia stawów, zastosowanie inhibitora hialuronidazy zatrzymuje normalny (i nienormalny) rozpad chrząstki oraz mazi stawowej, co zwiększa ilość chrząstki oraz płynu w okolicach stawu, pomagając przeciwdziałać, a nawet odwracać stan chorobowy. W połączeniu z działaniem przeciwzapalnym rośliny, oznacza to, że duże dawki Echinacei mogą być bardzo skuteczne w leczeniu różnych form zapalenia stawów i reumatyzmu.
  2. Kwas hialuronowy jest głównym składnikiem skóry i jest mocno związany z jej naprawą i regeneracją. HA ma wpływ na dynamikę tkankową, ruch komórek, proliferację i generowanie nowych komórek. HA jest silnie obecny w świeżych ranach, gdzie ulepsza filtrację komórkową. Jest to niezbędny element ziarninowania – czyli powstawania nowych komórek tkanki, które powoli zajmują miejsce zakrzepłej krwi (strup), czyli pierwszej formy tworzącej się na ranie. Nowa tkanka formuje się z dołu rany w górę. Im więcej HA, tym szybciej i lepiej się tworzy. Inhibicja hialuronidazy oznacza w tym przypadku, że w komórce znajduje się więcej HA na obszarze skóry/rany i regeneracja skóry przebiega szybko i sprawnie.
  3. W wielu rodzajach raka, hialuronidaza odgrywa główną rolę w metastazie. Degraduje macierz międzykomórkową i pozwala komórkom nowotworowym na ucieczkę głównej masy guza. HYL rozkłada także inne struktury komórkowe, pozwalając komórkom rakowym na ich penetrację. Odgrywa również rolę w powstawaniu nowych naczyń krwionośnych, które muszą utrzymać przy życiu guzy nowotworowe. Hamowanie HYL powoduje zatem specyficzny rodzaj działania przeciwnowotworowego.
  4. Niektóre bakterie (Staphylococcus aureus, Streptococcus spp., Clostridium spp., Enterococcus spp., Mycobacterium spp., Itp.) tworzą i uwalniają hialuronidazę w celu rozluźnienia macierzy tkanki łącznej – ma im to ułatwić przenikanie do nowych obszarów ciała. Wielkim plusem tego, co robi Echinacea, jest wzmocnienie struktury błony śluzowej i skóry ciała poprzez zatrzymanie ich strukturalnego rozpadu za pomocą inhibicji HYL, i jednoczesne przeciwdziałanie uwalniania HYL przez bakterie. Generalnie, powstrzymuje to ruch bakterii w ciele. Również wiele wirusów wykorzystuje HYL, żeby pomóc sobie przeniknąć do organizmu. Dotyczy to szczególnie wirusów nowotworowych.
  5. Hialuronidaza znajduje się również w jadzie niektórych wężów. Zwiększa przez to jego śmiertelność, umożliwiając łatwiejsze wniknięcie w ciało.

DZIAŁANIE ANTYWIRUSOWE

Echinacea działa przeciwwirusowo. Stwierdzono, że jest aktywna wobec HIV i wirusa grypy H5N1, H7N7 i H1N1 (pochodzącego od świni). Jednakże, żeby inaktywować szczepy grypy, potrzebuje bezpośredniego kontaktu tuż przed lub dokładnie w momencie infekcji. Echinacea hamuje aktywność wiązania wirusa z receptorem, zakłócając jego przenikanie do komórek, jednocześnie wzmacniając ochronną moc błon śluzowych poprzez hamowanie HYL.

AKTYWNOŚĆ ANTYBAKTERYJNA

Echinacea działa przeciwbakteryjnie. Dezaktywuje Streptococcus pyogenes, Haemophilus influenzae, Propionbacterium acnes i Legionella pneumophila. Całkowicie odwraca procesy zapalne inicjowane przez te organizmy. Roślina jest mniej aktywna przeciwko Staphylococcus aureus oraz Mycobacterium smegmatis, ale również całkowicie odwraca wywołany przez nie stan zapalny.

Echinacea działa również przeciwko głównym promastigotom Leishmanii major i Leishmanii enrietti. E. angustifolia działa skutecznie przeciwko Pseudomonas aeruginosa.

Jeżówka jest również skuteczna przeciwko licznym gatunkom Candida. Badania in vitro wykazały, że heksanowy  wyciąg z Echinacei hamował Candida shehata, C. kefyr, C. albicans, C. steatulytica oraz C. tropicalis. W innych badaniach Echinacea zwiększała proliferację fagocytów w śledzionie i szpiku kostnym oraz migrację granulocytów do krwi obwodowej. Badania te wykazały, że roślina była szczególnie aktywna przeciwko układowym drożdżakom we krwi. Faktycznie,  dzięki niej, myszy zostały uratowane po śmiertelnych wstrzyknięciach drożdży bezpośrednio do krwi. U myszy, których poziomy leukocytów we krwi obwodowej zmniejszono poprzez wstrzyknięcie cyklofosfamidu, Echinacea zainicjowała napływ granulocytów obojętnochłonnych, które chroniły je przed zakażeniem Candidą.

W badaniu nawracających infekcji drożdżakowych pochwy połowa kobiet była leczona samym azotanem econazolu (EN), a druga połowa – EN łącznie z Echinaceą. Osoby korzystające z samego EN miały 60% odsetek nawrotów, podczas gdy u osób stosujących EN razem z Echinaceą ten odsetek był na poziomie 17%.

POMOC W ZABLIŹNIANIU RAN

Alkoholowy ekstrakt z E. pallida przeciwdziała opóźnionemu stresem gojeniu się ran u myszy. E. purpurea wzmaga gojenie ran w strunach głosowych u świń. Echinacea (rodzaj nieokreślony, ale prawdopodobnie E. purpurea) wzmacnia tworzenie fibryny w przeszczepach skóry, skraca czas gojenia ran, stymuluje tworzenie nowej tkanki łącznej oraz zmniejsza przenikanie leukocytów.

AKTYWNOŚĆ PRZECIWZAPALNA

Angustifolia, E. purpurea i E. pallida są silnymi inhibitorami tlenku azotu. Pallida jest najsilniejsza. Aktywność arginazy jest znacząco zwiększona przez wszystkie trzy, ale tylko E. pallida hamuje indukowalną syntezę tlenku azotu.

Większość gatunków Echinacei silnie ogranicza produkcję PGE – E.sanguinea jest najsilniejsza, następnie E. angustifolia oraz E. pallida.

Składniki jeżówki (echinacoside, itp.) chronią kolagen przed degradacją wywołaną wolnymi rodnikami.

AKTYWNOŚĆ PRZECIWBÓLOWA

Angustifolia jest 10 razy silniejszym środkiem przeciwbólowym niż kapsaicyna. Działa poprzez znieczulanie kanału TRPV1.

AKTYWNOŚC PRZECIWNOWOTWOROWA/ OCHRONA PRZECIWRADIACYJNA

Echinacea odwracała niekorzystne skutki u myszy napromieniowanych promieniowaniem gamma – parametry czerwonych i białych krwinek oraz parametry komórek szpiku kostnego wyraźnie się poprawiały.

Stwierdzono też, że jeżówka (nie określono gatunku) znacznie zmniejsza białaczkę i przedłuża życie myszy „białaczkowych”.

AKTYWNOŚĆ IMMUNOLOGICZNA

Jeżówka zwiększa ekspresję komórek odpornościowych CD69 i CD25 in vitro.

W badaniach in vitro nad działaniem siedmiu gatunków Echinacei na jednojądrzaste komórki krwi obwodowej (PBMC) stwierdzono, że nalewki z czterech gatunków (E. angustifolia, E. pallida, E. paradoksja i E. tennesseensis) stymulowały proliferację PBMC i zwiększały interleukinę-2 (IL-2). Dwie nalewki (E. sanguinea oraz E. simulata) stymulowały jedynie proliferację. E. purpurea stymulowała tylko IL-2. Żaden z ekstraktów nie wpływał na IL-4 ani czynnik martwicy nowotworów alfa (TNF-alfa). Jednakże, jeśli ochotnicy byli wcześniej uodpornieni na grypę i tę krew testowano, nalewki z czterech jeżówek (E. pallida, E. paradoksa, E. sanguinea i E. simulata) zmniejszyły IL-2 specyficzną dla grypy. Żadne nie wpływało na interferon-gamma specyficzny dla grypy (IFN-gamma). We krwi pobranej sześć miesięcy po szczepieniu, cztery nalewki (50% alkoholu, E. angustifolia, E. purpurea, E. simulata i E. tennesseensis) wzmagały wytwarzanie IL-10 i zmniejszały IL-2, bez wpływu na IFN-gamma. Dwa (E. paradoxa i E. sanguinea) działały podobne, choć były słabsze. E. pallida stłumiła wszystkie cytokiny. Autorzy podkreślają, że różne gatunki jeżówki mają odmienne działania modulujące odporność.

Trzy gatunki rośliny testowano pod kątem wzmocnienia in vivo (myszy) wrodzonych i adaptacyjnych funkcji immunologicznych. Wszystkie trzy (E. angustifolia, E. purpurea i E. pallida) znacząco zwiększały odpowiedź przeciwciał, zmieniały ekspresję cytokin przez komórki śledziony, znacząco zwiększały wytwarzanie interferonu alfa i hamowały uwalnianie TNF-alfa i IL-1 beta. Tylko dwa (E. angustifolia i E. pallida) silnie intensyfikowały proliferację limfocytów T, znacząco stymulując wytwarzanie IL-4 i zmniejszając IL-10.

Stwierdzono, że alkamidy z Echinacei (nie określono gatunku) silnie hamują procesy zapalne we krwi i wywierają działanie modulacyjne na ekspresję różnych cytokin (regulacja w górę IL-6 i hamowanie TNF-alfa, IL-1 beta, IL-12p70).

Frakcja butanolowa z E. purpurea podnosi i pozostawia na podwyższonym poziomie specyficzne geny dla IL-8, IL-1 beta, IL-18 i chemokin CXCL2, CCL5 i CCL2 w ciągu czterech godzin po potraktowaniu nią niedojrzałych komórek dendrytycznych.

Badania in vivo na myszach potraktowanych szczepionką z zabitymi szczepami Salmonella typhimurium lub inaktywowaną szczepionką przeciw krztuścowi składającą się z toksoid błonicy/tężca oraz inaktywowanych czynników wirulencji Bordetella pertussis wykazały, że E. angustifolia i E. purpurea znacząco zwiększały wytwarzanie i proliferację przeciwciał, a także poziomy IL-12.

Dość duża liczba badań wykazała, że Echinacea aktywuje odporność komórkową i stymuluje fagocytozę neutrofili in vitro, in vivo i, w jednym przypadku, po przepłukaniu jamy ustnej. W licznych badaniach jeżówka zwiększała wytwarzanie interferonu gamma, stymulowała wytwarzanie i proliferację limfocytów T pomocniczych oraz silnie wzmacniała podgrupy CD4 i CD8.

Echinacea ma szerokie spektrum wpływu na układ odpornościowy i jest zarówno silnie stymulująca jak i modulująca. Jest skutecznym modulatorem odpowiedzi immunologicznej makrofagów. Wzmacnia reakcję przeciwciał na infekcje. Jest, na przykład, o 30% bardziej skuteczna, niż alginian sodu w stymulacji przeciwciał przeciwjadowych (węże). Pobudza rówież produkcję neutrofili, makrofagów oraz limfocytów T i B.

Szczegółowa bibliografia dotycząca badań naukowych nad Echinacea zawarta jest w książce Stephena Harroda Buhnera – Antybiotyki Ziołowe.

Bakterie oporne

Głównymi opornymi organizmami Gram-dodatnimi są:

  • Clostridium difficile
  • Enterococcus spp. (E. faecalis, E. faecium)
  • Prątek gruźlicy
  • Staphylococcus aureus
  • Streptococcus spp. (S. pyogenes, S. pneumoniae)

Clostridium difficile – Mikroorganizm ten namnaża się szczególnie u osób długotrwale leczonych antybiotykami, szczególnie w szpitalach, a ponieważ dotychczas był wystawiony na tak wiele antybiotyków, jest bardzo oporny na leczenie. Obecnie większość infekcji C. difficile ogranicza się do szpitali, ale ich liczba rośnie wykładniczo. Chorobom wywołanym przez te bakterie towarzyszy ciężka biegunka i zapalenie okrężnicy, a czasami śmierć.

Enterococcus spp. – Enterokoki są bardzo często oporne na leki, zwłaszcza w szpitalach. Nie reagują zbyt dobrze na antybiotyki beta-laktamowe (penicyliny czy cefalosporyny), aminoglikozydy oraz coraz częściej na wankomycynę. Enterokoki powodują głównie infekcje dróg moczowych, bakteriemię, bakteryjne zapalenie wsierdzia, zapalenie uchyłków jelita oraz zapalenie opon mózgowych.

Mycobacterium tuberculosis (Prątek gruźlicy) – jest główną przyczyną gruźlicy (TB), która staje się coraz bardziej oporna i trudna do leczenia. Istnieje około 130 gatunków prątków, z których wiele może powodować choroby u ludzi. Mycobacterium tuberculosis od dziesięcioleci podnosi swoją oporność. MDR-TB (wielolekooporna TB) jest oporna na dwa główne leki pierwszego rzutu stosowane w leczeniu gruźlicy, a więc izoniazyd i ryfampicynę. Około 450 000 osób zaraża się tą chorobą każdego roku. XDR-TB (szeroko oporna na leki TB) jest oporna na wszystkie najskuteczniejsze leki przeciw TB. Około 45 000 osób rocznie zapada na tę postać choroby – wskaźnik zgonów wynosi około 90%.

Staphylococcus aureus – Oporny na metycylinę gronkowiec złocisty Staphylococcus aureus (MRSA) wywołuje coraz powszechniejszą chorobą zakaźną. Obecnie można go znaleźć zarówno w szpitalach, jak i w ogólnej populacji gdzie „energicznie” przechodzi z jednego człowieka na drugiego, gdziekolwiek się gromadzą. Osoby z upośledzoną funkcją immunologiczną, nawet jeśli wydają się zdrowe, są bardzo narażone na poważne infekcje gronkowca. W szpitalach, MRSA może infekować otwarte rany, cewniki dożylne, drogi moczowe oraz płuca. Zakażenie może być dość niebezpieczne, rozprzestrzeniając się po całym organizmie. Niekontrolowane, może zainfekować zastawki serca, kości, stawy, narządy oraz krew (bakteriemia lub posocznica) i spowodować zespół wstrząsu toksycznego albo martwicze zapalenie jelita. Każdego roku wielu ludzi na całym świecie umiera z tego właśnie powodu.

Streptococcus spp. – Głównymi gatunkami bakterii paciorkowcowych, które powodują choroby u ludzi są S. pyogenes, które powodują anginę, ostre bakteryjne zapalenie kłębuszków nerkowych i martwicze zapalenie powięzi.

  1. pneumoniae – powoduje bakteryjne zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok, zapalenie opon mózgowych oraz zapalenie otrzewnej.
  2. agalactiae – wywołuje zapalenie płuc, zapalenie opon mózgowych, bakteriemię, infekcje jelitowe oraz zakażenia kobiecego układu rozrodczego. Spośród nich pierwsze dwa są najczęstszymi przyczynami infekcji u ludzi.

 

Głównymi opornymi organizmami Gram-ujemnymi są:

  • Acinetobacter baumannii
  • Campylobacter jejuni
  • Enterohemorrhagic E. coli (E. coli O157, E. coli O157: HM, E. coli O157: H7)
  • Haemophilus influenzae
  • Klebsiella pneumoniae
  • Neisseria gonorrhoeae
  • Proteus spp. (P. vulgaris, P. mirabilis)
  • Pseudomonas aeruginosa
  • Salmonella spp. (S. typhi, S. enteritidis, S. typhimurium)
  • Serratia marcescens
  • Shigella spp. (S. dysentariae, S. flexneri, S. sonnei)
  • Stenotrophomonas maltophilia
  • Vibrio cholerae

 

Acinetobacter baumannii – jest najpowszechniejszy i oporny na wiele leków. Jego nazwa jest często skracana do MDRAB. W chwili pisania tego tekstu  (2012) bakteria ta stała się oporna na prawie wszystkie antybiotyki, które mogą na nią wpływać. Większość szpitalnych infekcji tymi bakteriami – oprócz tych związanych z ranami z pól bitewnych – pochodzi z umieszczenia w drogach oddechowych zanieczyszczonych rurek, podczas procedur szpitalnych. U 82% pacjentów, którzy mieli z nimi kontakt rozwija się ciężkie zapalenie płuc, w wyniku którego często umierają. Wprowadzenie cewnika także może powodować poważne infekcje dróg moczowych. Zastrzyki, pobieranie krwi, wlewy dożylne, dreny chirurgiczne czy otwarte rany również sprzyjają infekcji krwiobiegu i bakteriemii.

Campylobacter jejuni – Infekcje Campylobacter powodują zazwyczaj zapalenie jelit, któremu towarzyszą bóle brzucha, biegunka, gorączka oraz złe samopoczucie. Najczęściej nie są one śmiertelne, ale mogą wyniszczać i osłabiać organizm. Ten patogen jest coraz bardziej oporny na antybiotyki.

Escherichia coli – Istnieją, z grubsza, trzy rodzaje E. coli, o których należy pamiętać. Pierwszym z nich są enterohemorryczne szczepy E. coli (E. coli O157, E. coli O157: HM, i tak dalej). Drugi rodzaj, to te, które powodują infekcje dróg moczowych, szczególnie ST131. I wreszcie, szczepy E. coli B2, które powodują zakażenia pozajelitowe. Spośród obecnych szczepów bakterii jelitowej E. coli najbardziej znany jest O157. Wszystkie powodują podobne skutki po zakażeniu – biegunka krwotoczna i czasami niewydolność nerek. Infekcja jest na ogół przenoszona drogą pokarmową, najczęściej pochodzi ze skażonej mielonej wołowiny. Może również zostać zainicjowana przez picie skażonej wody, soków, jedzenie skażonych warzyw lub pływanie w skażonych basenach.

Wczesne objawy to skurcze w brzuchu, a następnie ostra biegunka, często krwotoczna. W niektórych przypadkach czerwone krwinki w organizmie są niszczone, a nerki zawodzą. Śmierć jest najczęstsza u osób bardzo młodych i starszych.

Haemophilus influenzae (pałeczka grypy) – Cztery gatunki powodujące infekcje u ludzi to H. influenzae, H. parainfluenzae, H. aphrophilus oraz H. ducreyi. H. influenzae ma wiele rodzajów chorobotwórczych – typy zakapsułowane (ang. encapsulated), zidentyfikowane jako A do F (B jest najbardziej problematyczne) oraz niezakapsułowane (ang. unencapsulated) – szczepy nieopisane. Mikroorganizmy Haemophilus są powszechne u większości ludzi. Zwykle stają się problemem tylko wtedy, gdy dana osoba jest bardziej osłabiona immunologicznie. Tak czy owak ten rodzaj również staje się coraz bardziej oporny na antybiotyki. Wydaje się, że podczas gdy typ B jest mniejszym problemem z powodu programów szczepień, inne rodzaje są coraz bardziej skomplikowane. Oporne infekcje dróg oddechowych są z roku na rok coraz częstsze, a bakterie – wcześniej inwazyjne głównie wobec dzieci – teraz przestawiają się na infekowanie dorosłych i to w niemal takiej samej liczbie.

Dodatkowym problemem jest to, że wirusy grypy są wysoce synergiczne z Haemophilus. Podwójna infekcja jest znacznie bardziej niebezpieczna niż w przypadku obu drobnoustrojów oddzielnie. Istnieją pewne dowody na to, że epidemia grypy z 1918 roku obejmowała wysoce aktywną synergię z Haemophilus.

Klebsiella – Głównym gatunkiem wywołującym zakażenie u człowieka jest K. pneumoniae, ale czasami również K. oxytoca i K. rhinoscleromatis. Większość infekcji występuje w płucach, ale mogą również wystąpić w drogach moczowych, drogach żółciowych, dolnych drogach oddechowych oraz ranach chirurgicznych. Bakterie te mogą powodować zapalenie płuc, bakteriemię, infekcje dróg moczowych, biegunkę, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie szpiku, zapalenie opon mózgowych, zakrzepowe zapalenie żył oraz infekcje dróg oddechowych. Zasadniczo infekcje przenoszone są przez personel szpitala na swoich rękach lub przyrządach inwazyjnych, a niekiedy pacjenci są zakażani pokarmowo. Organizmy Klebsiella często są oporne na wiele leków, wytwarzając beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum działania (ESBL). Szczepy te są bardzo zjadliwe i rozprowadzają się bardzo swobodnie wśród ludzi. Śmiertelność wynosi około 50%, niezależnie od stosowania antybiotyków. Są jedną z infekcji o najszybciej rosnącej oporności, zarówno w amerykańskich szpitalach, jak i na całym świecie. Najnowszą odporną formę określa się jako CRKP (oporny na karbapenemy Klebsiella pneumoniae). Bardzo niebezpieczny.

Proteus spp. – Dwa najbardziej kłopotliwe gatunki Proteus to P. vulgaris oraz P. mirabilis. Oba są bardzo oporne. P. mirabilis wytwarza 90% infekcji proteusem u ludzi. Infekcje proteusem mogą powodować alkaliczne kamienie nerkowe, ale co gorsze, gdy są wszczepione w szpitalach, wywołują zakażenia ran, infekcje dróg moczowych, posocznicę oraz zapalenie płuc.

Pseudomonas aeruginosa może zainfekować prawie każdą część ciała. Wszystko czego potrzebuje to otwarcie powłok ciała (co często dzieje się w szpitalu). Wywołuje zapalenie płuc, wstrząs septyczny, infekcje dróg moczowych, zapalenie ucha środkowego, infekcje żołądkowo-jelitowe oraz infekcje skóry i tkanek miękkich. Najczęstsze zakażenia pochodzą z oparzeń i ran chirurgicznych. Niski poziom fosforanów w organizmie człowieka silnie stymuluje jego wzrost.

Salmonella spp. –  może przetrwać poza ciałem przez lata – aktywne organizmy zidentyfikowano w wysuszonym dwu i pół letnim kale. Nie są niszczone przez zamrażanie i muszą być ogrzane do temperatury co najmniej 54,4 C przez 1 godzinę, żeby je zabić (lub 10 minut w temperaturze 76,7 C). Drób, wieprzowina, bydło oraz wiele owoców i warzyw jest obecnie powszechnie zakażonych tymi bakteriami. Każdego roku około 150 000 osób w Stanach Zjednoczonych choruje z powodu spożycia zakażonego kurzego jaja.

Gdy przenikną do organizmu, bakterie te w specyficzny sposób hamują układ odpornościowy, żeby łatwiej umożliwić sobie przeżycie. Do ogólnych objawów po zainfekowaniu należą – biegunka, wymioty, gorączka, silne skurcze brzucha. W ciężkich przypadkach może dojść do stanu septycznego i zakażenia innych narządów.

Serratia marcescens – Bakterie tego rodzaju infekują głównie w szpitalu. Mogą skolonizować drogi moczowe (powodując zakażenia dróg moczowych nabyte  z cewników), rany pooperacyjne, krew (bakteriemia), oczy (zapalenie spojówek), drogi oddechowe (zapalenie płuc), centralny układ nerwowy (zapalenie opon mózgowych), kości (zapalenie szpiku kostnego)  oraz serce (zapalenie wsierdzia). Są wysoce oporne na antybiotyki.

Shigella spp. – Bakterie Shigella niszczą komórkową wyściółkę błony śluzowej jelit i atakują cały organizm. Chorobie towarzyszy zwykle łagodna do ciężkiej biegunka i/lub czerwonka. Szacuje się że każdego roku ma miejsce około 165 milionów infekcji Shigella, a około miliona kończy się śmiercią. Główna droga transmisji to ścieżka fekalno/oralna. Często występuje luźna biegunka składająca się głównie z krwi i śluzu, którym towarzyszą gorączka, ból oraz skurcze jelit. Sepsa, perforacja jelit, toksyczne rozszerzenie okrężnicy, odwodnienie, hiponatremia, encefalopatia, zespół hemolityczno-mocznicowy i zapalenie płuc są częstymi, ostrymi powikłaniami po tej infekcji. S. dysentariae jest bardzo oporna na środki przeciwdrobnoustrojowe i szybko przekazuje informacje innym gatunkom tego rodzaju (także E. coli oraz Salmonelli spp.). Większość szczepów jest obecnie oporna na prawie wszystkie środki przeciwbakteryjne. Również na ostatnią nisko-kosztową antybakteryjną substancję – chinolon NA, w ciągu 6 miesięcy po zastosowaniu w leczeniu epidemii.

Stenotrophomonas maltophilia – Zwykle występuje w szpitalach, gdzie może powodować infekcje w ranach chirurgicznych, zapalenie płuc, bakteriemię, zapalenie wsierdzia oraz zapaleniu opon mózgowych

Vibrio cholerae (przecinkowiec cholery) – Bakterie cholery infekują jelito cienkie oraz powodują obfitą, wodnistą biegunkę (nawet do kilkunastu litrów dziennie – zwykle bez skurczów), uogólnione skurcze mięśni, a czasami wymioty (przezroczysty płyn), co z kolei prowadzi do odwodnienia i braku równowagi elektrolitowej. Jedną z najważniejszych interwencji w leczeniu cholery jest uzupełnianie płynów. Około 5 milionów ludzi cierpi rocznie na cholerę, ale przed erą antybiotyków epidemie cholery były znacznie gorsze. Zasadniczo winna jest zanieczyszczona woda lub żywność.

Trzy oporne, niebakteryjne mikroorganizmy to: Candida, malaria i pleśń Aspergillus.

Candida spp. – nadużywanie antybiotyków spowodowało ogromne problemy z tym grzybem. Przerost w jelitach i drogach moczowych jest powszechny. Candida tradycyjnie była leczona lekami przeciwgrzybiczymi oraz azolami, ale przez ostatnie 20 lat zaobserwowano znaczną oporność wobec takiej terapii.

Oporne zakażenia wywołane przez Candida powodują infekcje dróg moczowych, infekcje pochwy, infekcje jamy ustnej (pleśniawki) – uwielbiają błony śluzowe. Swędzenie, pieczenie, bolesność, podrażnienie i białawe plamy lub wydzielina są częstymi objawami. W niektórych przypadkach Candida może przybrać formę układową i wpływać na wiele narządów. Infekcje są znacznie poważniejsze u osób, których układ odpornościowy jest osłabiony.

Plasmodium spp. (zarodziec) – istnieje około 200 gatunków plazmodiów – pasożytniczych protistów, które zakażają czerwone krwinki. Jedenaście gatunków infekuje ludzi. Choroba jest przenoszona przez ukąszenia komara. Mikroby rozwijają w wątrobie, a następnie zakażają czerwone krwinki. Najczęstszymi objawami są – gorączka, dreszcze, drżenie, ból mięśni, ból głowy, niedokrwistość, powiększona śledziona i wątroba oraz ogólnie złe samopoczucie. Czasami występują wymioty. W ciężkich zakażeniach może dojść do uszkodzenia mózgu, drgawek, a nawet śmierć

Aspergillus spp. (kropidlak) – Aspergillus, w szczególności A. fumigatus, jest coraz częstszym źródłem opornych zakażeń. Ta raczej pospolita pleśń może powodować infekcje oskrzelowo-płucne oraz przewlekłe zapalenie zatok. W warunkach szpitalnych lub wśród osób z osłabieniem odporności zazwyczaj wywołuje choroby płuc, lub w mniejszym stopniu, zakażenia ran chirurgicznych. Jest oporna na większość dostępnych leków – polienów, azoli oraz echinocandyn. Śmiertelność w szpitalach wynosi średnio 50% – 60%, a nawet 90% w niektórych populacjach (takich jak np. pacjenci z białaczką).

Opinie

Na razie nie ma opinii o produkcie.

Tylko zalogowani klienci, którzy kupili ten produkt mogą napisać opinię.