Alchornea cordifolia

Zawartość opakowania: SUSZONY LIŚĆ CIĘTY
Waga: 50g

39,00 

SKU: ziol-alchornea-cordifolia Kategoria:

Opis

Alchornea cordifolia należy do rodziny Euphorbiaceae. Jest pospolitą rośliną występującą na wielu obszarach Afryki, od Senegalu po Kenię i Tanzanię, od północy Afryki Południowej po Angolę. Ma postać rozłożystego krzewu lub drzewa sięgającego nawet ośmiu metrów. Występuje pospolicie w lasach drugorzędnych i lubi siedliska nadbrzeżne oraz bagienne, ale rozprzestrzenia się także w bardziej suchych ekosystemach, zwłaszcza na glebach uszkodzonych ekologicznie. Bez problemu może rosnąć na wysokości do 5 000 stóp (około 1 524 m n.p.m). Lubi kwaśną ziemię i jest aktywnym modulatorem gleby, przywracającym prawidłowy poziom wapnia w miejscach zubożonych o ten minerał

Działanie

Alchornea cordifolia należy obok Cryptolepis sanguinolenta, Sida Acuta, Bidens pilosa oraz Artemisia annua do tzw. złotej piątki Buhnera. Jego podstawowe dobroczynne działanie polega na eliminacji często opornych na antybiotyki bakterii Gram-dodatnich i Gram ujemnych. Należy do systemowych, ziołowych środków przeciwbakteryjnych – środków o działaniu ogólnoustrojowym, które rozprzestrzeniają się w krwioobiegu w całym ciele, wpływając w ten sposób na każdą komórkę oraz narząd w organizmie, i które przeciwdziałają wielu drobnoustrojom chorobotwórczym.

Uwaga: Zioła systemowe są właściwe do leczenia infekcji takich jak MRSA, które rozprzestrzeniają się w całym ciele i nie reagują na wiele antybiotyków. Znaczenia ogólnoukładowych (systemowych) ziołowych środków przeciwbakteryjnych nie sposób przecenić. Wiele chorób opornych na standardowe leczenie, takie jak infekcje gronkowca, szybko i szeroko rozprzestrzeniają się w organizmie. Mogą one wpływać na narządy wewnętrzne, atakować trudno dostępne części ciała. Do eliminacji zakażeń ogólnoustrojowych, takich jak gronkowiec, niezbędny jest ziołowy antybiotyk, który będzie układowo rozprowadzany po organizmie. Dla ich optymalnego działania często pomocne jest użycie tzw. ziołowych synergetyków (środków, które dodatkowo wspierają rozprowadzanie substancji czynnych po organizmie. Do takich ziół należy np. imbir, lukrecja i czarny pieprz/piperyna – szczegółowe informacje kiedy i w jaki sposób stosować synergetyki przeczytacie w książce Stephena Harroda Buhnera – Antybiotyki ziołowe)

Alchornea cordifolia jest skuteczna w likwidowaniu infekcji Salmonellą, Entamoeba, Shigella, organizmami jednokomórkowymi, zapaleniu gardła wywołanym przez Streptococcus pyogenes, czerwonce wywołanej przez E. coli, ogólnoustrojowych infekcjach gronkowcem złocistym (Staphylococcus aureus), w malarii, anemii, biegunce, gorączce, zapaleniu spojówek (przy przemywaniu), śpiączce afrykańskiej, anemii sierpowatej (zapobiega sierpowaceniu erytrocytów u 85% komórek i odwraca ten proces w komórkach już zmienionych u 69% komórek), infekcjach ran i infekcjach pałeczką ropy błękitnej (Pseudomonas aureginosa). Ponadto stosuje się ją w leczeniu koinfekcji boreliozy – mikoplazmy, bartonella oraz wcześniej wspomniana babesia.

Oto konkretne szczepy wrażliwe na Alchornea cordifolia:

(opis bakterii znajdziecie w zakładce BAKTERIE OPORNE)
Aspergillus spp.
Helicobacter pylori
Salmonella enteritidis
Babesia spp.
Klebsiella pneumoniae
Salmonella typhi
Bacillus subtilis
Plasmodium spp.
Shigella flexneri
Candida albicans
Proteus mirabilis
Staphylococcus aureus
Entamoeba histolytica
Proteus vulgaris
Streptococcus pyogenes
Escherichia coli
Pseudomonas aeruginosa

Podstawowe właściwości Alchornea cordifolia to:

– Wykazuje działanie przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe, przeciwpierwotniakowe pasożytobójcze – jest to działanie systemowe, ogólnoustrojowe
– Hamuje rozwój drożdżaków (Candida albicans)
– Działa przeciwzapalnie i przeciwbólowo
– Wpływa immunomodulująco
– Wywiera wpływ antyoksydacyjny i przeciwanemiczny
– Działa rozluźniająco na mięśnie gładkie oraz oskrzela
– Zwiększa płodność mężczyzn i poprawia parametry nasienia
– Zmniejsza uczucie stresu i zmęczenia
– Wykazuje właściwości przeciwdepresyjne
– Wpływa ochronnie na wątrobę
– Dzięki obecności tanin i flawonoidów posiada właściwości przeciwbiegunkowe
– Zapobiega sierpowaceniu komórek

Tradycyjne zastosowanie

Na kontynencie afrykańskim roślina ta jest dobrze znana i chętnie wykorzystywana przez tradycyjne ziołolecznictwo, choć bywa też po prostu uzupełnieniem codziennej diety – z suszonych liści chętnie przygotowuje się napar, będący substytutem herbaty.

Rdzenni mieszkańcy Afryki stosują wyciągi z Alchornea cordifolia na różnego rodzaju choroby weneryczne (np. rzeżączka), zakażenia układu moczowo-płciowego), przeziębienia, kaszel, biegunki, a także do leczenia trudno gojących się ran. Tradycyjnie przyrządzane wywary z liści wykorzystuje się w terapii zapalenia jelit, żołądka i okrężnicy, robaczycy, stanów gorączkowych, zapalenia oskrzeli, kolki i drgawek. Wywar ze świeżych liści jest również stosowany miejscowo na skórę do odkażania ran, owrzodzeń i dermatoz, a także do przemywania pochwy.

Ziołolecznictwo afrykańskie ceni naturalne, antybiotyczne działanie wyciągów z liści tej rośliny, ich przeciwzapalne właściwości oraz fakt, że łagodzą dolegliwości bólowe. Płukanie jamy ustnej odwarem to znane remedium na bóle zębów czy pojawiające się w tym obszarze owrzodzenia. Uskutecznia się również przemywanie oczu i innych organów czy partii skóry, dotkniętych stanami zapalnymi. Równie skuteczne okazuje się przemywanie takim odwarem ciała cierpiącego na bóle reumatyczne czy bolesne napięcie mięśni. Do niwelowania dolegliwości bólowych i pielęgnowania zmienionej chorobowo skóry świetnie nadają się także suche, sproszkowane liście – wysypane bezpośrednio na ciało.

Alchornea jest pożyteczną rośliną, którą zagospodarowuje się aleje i parki. Jest dobrym konserwatorem i regeneratorem gleby. Rzędy tych krzewów są celowo nasadzane wokół upraw w celu ochrony przed wiatrem oraz umożliwiają powrót wapnia do zubożonych ziem. Owoce Alchornei wytwarzają czarny barwnik tradycyjnie stosowany do wzmocnienia rybackich sieci, tkanin, ceramiki i skóry. Drewno jest wykorzystywane do tworzenia konstrukcji budowlanych oraz w różnych dziedzinach rzemiosła.

Skutki uboczne i przeciwwskazania

Brak wzmianek o działaniach niepożądanych lub toksyczności w dawkach terapeutycznych. Nie ma doniesień o przeciwwskazaniach ani w piśmiennictwie, ani od osób tradycyjnie stosujących tę roślinę, chociaż duże dawki mogą mieć działanie uspokajające na ośrodkowy układ nerwowy. Alchornea nie powinna być stosowana przez kobiety w ciąży oraz w trakcie laktacji.

Interakcje z innymi ziołami i lekami

Nie odnotowano. Tak czy owak nie należy przyjmować dużych dawek razem z depresorami OUN (Centralny Układ Nerwowy) lub lekami uspokajającymi.

Kilka zasadniczo wiarygodnych firm upowszechnia badania naukowe dotyczące skuteczności Alchornea cordifolia, opisując ją wymiennie z innym gatunkiem – Alchornea castaneifolia. Ta druga odmiana stała się popularna, ponieważ nieraz jest wykorzystywana w lokalnych ceremoniach ayahuasca. Internet ma teraz wiele witryn sprzedających ją pod nazwą iporuru lub jakąś wersją tej nazwy.

Niestety większość sklepów internetowych sprzedających A. castaneifolia wskazuje, że ma ona to samo działanie co A. cordifolia, posiłkując się „dziwnymi” badaniami, żeby to uwiarygodnić. Nie są to rzetelne informacje. Obu roślin zdecydowanie nie można stosować wymiennie. W istocie jest bardzo niewiele analiz dotyczących farmakologii A. castaneifolia i chociaż może wystąpić pewne nakładanie się aktywności obu gatunków, są to raczej domysły.

Badania naukowe pokazują, że jednak jednoznacznie, że Alchornea castaneifolia nie będzie działać jako wiarygodny, systemowy środek przeciwbakteryjny na oporne infekcje na równi z Alchornea cordifolia.

Przygotowanie i dawkowanie

Części użytkowe rośliny to przeważnie liście, ale kora, rdzeń, korzenie i owoce również są wykorzystywane.
Roślinę najczęściej stosuje się w formie herbaty, nalewki lub proszku

Szczegółowe wytyczne dotyczące sporządzania i zażywania preparatów z Alchornea cordifolia znajdziecie w książce Stephena Harroda Buhnera – Antybiotyki ziołowe

Antybiotyki ziołowe – książka

Badania naukowe

W badaniach in vitro odkryto, że Alchornea cordifolia działa efektywnie przeciwko 15 izolatom MRSA i jest silnie aktywna przeciwko Pseudomonas aeruginosa. Już niskie stężenia tego zioła są aktywne przeciwko E. coli, P. aeruginosa, Staphylococcus aureus. Jest ono co najmniej tak samo lub bardziej aktywne niż antybiotyki farmaceutyczne, takie jak gentamycyna czy ampicylina. Badania in vivo potwierdziły działanie na MRSA u myszy. Badano 50% ekstrakt z etanolu (standardowa nalewka) z Alchornei przeciwko 74 szczepom drobnoustrojów – aerobowym, fakultatywnym, beztlenowym i grzybom. Był on aktywny w niskich stężeniach przeciwko wszystkim oprócz trzech szczepów – wszystkie trzy to grzyby nitkowate. Podobnie jak większość ogólnoustrojowych ziół przeciwbakteryjnych, był nieco silniejszy w stosunku do szczepów Gram-dodatnich niż Gram-ujemnych. Stwierdzono, że jest aktywny przeciwko Helicobacter pylori, Salmonella typhi, Shigella flexneri, Salmonella enteritidis i enterohemorrhagic E. coli (EHEC). Stwierdzono, że ekstrakt alkoholowy i ekstrakt wodny są równie skuteczne, z wyjątkiem tego, że tylko ekstrakt etanolowy był aktywny przeciwko EHEC. Inne badania wykazały, że wyciąg z etanolu jest niezawodnie skuteczny in vitro dla E. coli, Pseudomonas aeruginosa, Staphylococcus aureus, Klebsiella pneumoniae, Proteus mirabilis – przy odpowiedniej dawce tak samo skuteczny jak cyprofloksacyna.

Badania przesiewowe in vitro na 45 kongijskich roślinach leczniczych wykazały, że Alchornea jest silnie przeciwamebowa, o silnej aktywności przeciwko Entamoeba histolytica. Inne badania to potwierdziły, w tym wskazano dodatkowo na silne działanie spazmolityczne. Roślina wykazała ponad 70% redukcję skurczów w krętnicy świnki morskiej.

Stwierdzono też, że A. cordifolia przejawia swoją skuteczność w leczeniu czerwonek i biegunki za pomocą trzech mechanizmów – działania przeciwbakteryjnego, przeciwamebowego i przeciwskurczowego, które najwyraźniej działają synergistycznie.

Badania in vivo wykazały, że roślina jest wysoce przeciwbiegunkowa wobec biegunki wywołanej olejem rycynowym (ang. castor oil) u myszy.

Biorąc pod uwagę tradycyjne zastosowanie Alchornei w leczeniu malarii w całej Afryce, dziwne jest, że przeprowadzono tylko dwa badania in vitro dotyczące jej aktywności przeciwko Plasmodium falciparum. Jedno z badań wykazało, że jest silnie aktywna, a drugie – że tylko łagodnie. A. cordifolia jest dość bogata w kwas elagowy, który jak stwierdzono, jest silnie aktywny in vivo i in vitro w stosunku do pasożytów malarii. W poprzednim badaniu wykazano również, że jest ona bardzo aktywna w stosunku do Trypanosoma brucei – drobnoustroju wywołującego śpiączkę afrykańską. (A. cordifolia jest stosowana w etno-weterynaryjnej praktyce w leczeniu tej choroby, a badania wykazały, że jest ona aktywna zarówno na oporne jak i nieoporne postacie drobnoustrojów). Podobnie jak wiele roślin w tym segmencie, wydaje się, że Alchornea działa hemotonicznie, hemoregeneracyjnie i hemoprotekcyjnie, ale badania nie koncentrują się na tak szerokim zakresie. Roślina ma długą historię stosowania przeciwko niedokrwistości, malarii oraz niedokrwistości sierpowatej.

Badania nad Alchornea laxiflora są ograniczone, ale zarówno jej tradycyjne zastosowanie, jak i istniejące analizy zdają się potwierdzać, że jest bardzo podobna w działaniu do A. cordifolia. Rośnie w tych samych ekosystemach i przez tradycyjnych praktyków jest uważana za zamiennik. Badania in vitro ujawniły, że roślina ma działanie przeciwdrgawkowe i uspokajające (badania in vivo również wykazały to działanie u A. cordifolia) oraz, że jest silnym przeciwutleniaczem. Działa silnie przeciwzapalnie, przeciw mikroorganizmom chorobotwórczym oraz przeciwbakteryjnie – przeciw bakteriom Gram-dodatnim i Gram-ujemnym. Chemia obu gatunków jest bardzo podobna.

Jedno z badań wykazało, że A. laxiflora silnie aktywna wobec HIV-1 i HIV-2 in vitro, jest bardziej skuteczna niż AZT. Inne ujawniło, że roślina ma działanie immunomodulujące i pobudzające. Generuje efekt limfoproliferacyjny na młodych splenocytach mysich i tymocytach, modulując działanie enzymów fagocytujących i lizogennych mysich makrofagów. Zwiększa fagocytozę i zdolność do zabijania wewnątrzkomórkowego. Przu stosowaniu Alchornei aktywność lizosomalnej fosfatazy makrofagów otrzewnowych znacznie wzrosła.

Spośród 42 roślin przebadanych w jednym badaniu stwierdzono, że Alchornea cordifolia ma najsilniejsze działanie antyoksydacyjne. Badanie in vitro wykazało, że roślina bardzo chroni wątrobę szczura przed hepatotoksynami. Badanie in vivo na myszach dowiodło to samo. Wiele badań in vivo wykazało, że roślina jest silnie przeciwzapalna i bardzo skuteczna w leczeniu indukowanego obrzęku u szczurów. W badaniach in vitro stwierdzono, że Alchornea cordifolia ma silne działanie przeciwzapalne poprzez hamowanie ludzkiej elastazy neutrofilowej i anionu ponadtlenkowego.

Po 28 dniach stosowania etanolowego ekstraktu z Alchornei zmiany histologiczne w trzustce szczurów zaczęły się wycofywać i odnotowano znaczny postęp regeneracyjny. Komórki wyspowe trzustek szczurów z indukowaną cukrzycą typu 1, również się zregenerowały. Komórki spoczynkowe rozmnażały się i zastępowały utracone komórki. Roślina obniżyła również poziom glukozy we krwi i zwiększyła poziom limfocytów B – to wynik kolejnych badań.

Alchorneę stosuje się jako środek przeciwastmatyczny w Ghanie, a badanie in vivo wykazało, że działa podobnie do izoprenaliny, która jest nieraz stosowana w inhalatorach oskrzelowych. Inne badanie ujawniło, że roślina ma wyraźny wpływ na aortę białych szczurów Wistar, zasadniczo indukując elastogenezę.

Alchornea cordifolia w tradycyjnej medycynie afrykańskiej znajduje również zastosowywanie jako środek na impotencje i poprawę wydolności fizycznej. Współczesne badania zdają się potwierdzać zasadność takiego użycia. W eksperymentach na zwierzętach, którym podawano wyciąg z Alchornea cordifolia zaobserwowano zwiększenie masy jąder, liczby i ruchliwości plemników, a także wzrost stężenia testosteronu w dawkach 200mg oraz 400mg na kg masy ciała. W większych dawkach (800mg i 1600mg/kg) ekstrakt z Alchornea cordifolia wywierał szkodliwy wpływ na organizm.

Badania wskazują, że wodno-alkoholowe wyciągi z liści Alchornea cordifolia posiadają właściwości przeciwdepresyjne. Substancje zawarte w liściach tej rośliny prawdopodobnie wpływają na transmisję dopaminergiczną, noradrenergiczną i serotoninergiczną. Mechanizm działania nie jest jeszcze poznany i potrzebne są dalsze szczegółowe badania.

Wykazano także, że wyciąg z liści Alchornea cordifolia wykazuje właściwości przeciwstresowe, pomaga przezwyciężyć zmęczenie i pobudza do aktywności życiowej.

Szczegółowa bibliografia dotycząca badań naukowych dotyczących Alchornea cordifolia zawarta jest w książce Stephena Harroda Buhnera – Antybiotyki Ziołowe

Antybiotyki ziołowe – książka

Bakterie oporne

Głównymi opornymi organizmami Gram-dodatnimi są:

  • Clostridium difficile
  • Enterococcus spp. (E. faecalis, E. faecium)
  • Prątek gruźlicy
  • Staphylococcus aureus
  • Streptococcus spp. (S. pyogenes, S. pneumoniae)

Clostridium difficile – Mikroorganizm ten namnaża się szczególnie u osób długotrwale leczonych antybiotykami, szczególnie w szpitalach, a ponieważ dotychczas był wystawiony na tak wiele antybiotyków, jest bardzo oporny na leczenie. Obecnie większość infekcji C. difficile ogranicza się do szpitali, ale ich liczba rośnie wykładniczo. Chorobom wywołanym przez te bakterie towarzyszy ciężka biegunka i zapalenie okrężnicy, a czasami śmierć.

Enterococcus spp. – Enterokoki są bardzo często oporne na leki, zwłaszcza w szpitalach. Nie reagują zbyt dobrze na antybiotyki beta-laktamowe (penicyliny czy cefalosporyny), aminoglikozydy oraz coraz częściej na wankomycynę. Enterokoki powodują głównie infekcje dróg moczowych, bakteriemię, bakteryjne zapalenie wsierdzia, zapalenie uchyłków jelita oraz zapalenie opon mózgowych.

Mycobacterium tuberculosis (Prątek gruźlicy) – jest główną przyczyną gruźlicy (TB), która staje się coraz bardziej oporna i trudna do leczenia. Istnieje około 130 gatunków prątków, z których wiele może powodować choroby u ludzi. Mycobacterium tuberculosis od dziesięcioleci podnosi swoją oporność. MDR-TB (wielolekooporna TB) jest oporna na dwa główne leki pierwszego rzutu stosowane w leczeniu gruźlicy, a więc izoniazyd i ryfampicynę. Około 450 000 osób zaraża się tą chorobą każdego roku. XDR-TB (szeroko oporna na leki TB) jest oporna na wszystkie najskuteczniejsze leki przeciw TB. Około 45 000 osób rocznie zapada na tę postać choroby – wskaźnik zgonów wynosi około 90%.

Staphylococcus aureus – Oporny na metycylinę gronkowiec złocisty Staphylococcus aureus (MRSA) wywołuje coraz powszechniejszą chorobą zakaźną. Obecnie można go znaleźć zarówno w szpitalach, jak i w ogólnej populacji gdzie „energicznie” przechodzi z jednego człowieka na drugiego, gdziekolwiek się gromadzą. Osoby z upośledzoną funkcją immunologiczną, nawet jeśli wydają się zdrowe, są bardzo narażone na poważne infekcje gronkowca. W szpitalach, MRSA może infekować otwarte rany, cewniki dożylne, drogi moczowe oraz płuca. Zakażenie może być dość niebezpieczne, rozprzestrzeniając się po całym organizmie. Niekontrolowane, może zainfekować zastawki serca, kości, stawy, narządy oraz krew (bakteriemia lub posocznica) i spowodować zespół wstrząsu toksycznego albo martwicze zapalenie jelita. Każdego roku wielu ludzi na całym świecie umiera z tego właśnie powodu.

Streptococcus spp. – Głównymi gatunkami bakterii paciorkowcowych, które powodują choroby u ludzi są S. pyogenes, które powodują anginę, ostre bakteryjne zapalenie kłębuszków nerkowych i martwicze zapalenie powięzi.

  1. pneumoniae – powoduje bakteryjne zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok, zapalenie opon mózgowych oraz zapalenie otrzewnej.
  2. agalactiae – wywołuje zapalenie płuc, zapalenie opon mózgowych, bakteriemię, infekcje jelitowe oraz zakażenia kobiecego układu rozrodczego. Spośród nich pierwsze dwa są najczęstszymi przyczynami infekcji u ludzi.

 

Głównymi opornymi organizmami Gram-ujemnymi są:

  • Acinetobacter baumannii
  • Campylobacter jejuni
  • Enterohemorrhagic E. coli (E. coli O157, E. coli O157: HM, E. coli O157: H7)
  • Haemophilus influenzae
  • Klebsiella pneumoniae
  • Neisseria gonorrhoeae
  • Proteus spp. (P. vulgaris, P. mirabilis)
  • Pseudomonas aeruginosa
  • Salmonella spp. (S. typhi, S. enteritidis, S. typhimurium)
  • Serratia marcescens
  • Shigella spp. (S. dysentariae, S. flexneri, S. sonnei)
  • Stenotrophomonas maltophilia
  • Vibrio cholerae

 

Acinetobacter baumannii – jest najpowszechniejszy i oporny na wiele leków. Jego nazwa jest często skracana do MDRAB. W chwili pisania tego tekstu  (2012) bakteria ta stała się oporna na prawie wszystkie antybiotyki, które mogą na nią wpływać. Większość szpitalnych infekcji tymi bakteriami – oprócz tych związanych z ranami z pól bitewnych – pochodzi z umieszczenia w drogach oddechowych zanieczyszczonych rurek, podczas procedur szpitalnych. U 82% pacjentów, którzy mieli z nimi kontakt rozwija się ciężkie zapalenie płuc, w wyniku którego często umierają. Wprowadzenie cewnika także może powodować poważne infekcje dróg moczowych. Zastrzyki, pobieranie krwi, wlewy dożylne, dreny chirurgiczne czy otwarte rany również sprzyjają infekcji krwiobiegu i bakteriemii.

Campylobacter jejuni – Infekcje Campylobacter powodują zazwyczaj zapalenie jelit, któremu towarzyszą bóle brzucha, biegunka, gorączka oraz złe samopoczucie. Najczęściej nie są one śmiertelne, ale mogą wyniszczać i osłabiać organizm. Ten patogen jest coraz bardziej oporny na antybiotyki.

Escherichia coli – Istnieją, z grubsza, trzy rodzaje E. coli, o których należy pamiętać. Pierwszym z nich są enterohemorryczne szczepy E. coli (E. coli O157, E. coli O157: HM, i tak dalej). Drugi rodzaj, to te, które powodują infekcje dróg moczowych, szczególnie ST131. I wreszcie, szczepy E. coli B2, które powodują zakażenia pozajelitowe. Spośród obecnych szczepów bakterii jelitowej E. coli najbardziej znany jest O157. Wszystkie powodują podobne skutki po zakażeniu – biegunka krwotoczna i czasami niewydolność nerek. Infekcja jest na ogół przenoszona drogą pokarmową, najczęściej pochodzi ze skażonej mielonej wołowiny. Może również zostać zainicjowana przez picie skażonej wody, soków, jedzenie skażonych warzyw lub pływanie w skażonych basenach.

Wczesne objawy to skurcze w brzuchu, a następnie ostra biegunka, często krwotoczna. W niektórych przypadkach czerwone krwinki w organizmie są niszczone, a nerki zawodzą. Śmierć jest najczęstsza u osób bardzo młodych i starszych.

Haemophilus influenzae (pałeczka grypy) – Cztery gatunki powodujące infekcje u ludzi to H. influenzae, H. parainfluenzae, H. aphrophilus oraz H. ducreyi. H. influenzae ma wiele rodzajów chorobotwórczych – typy zakapsułowane (ang. encapsulated), zidentyfikowane jako A do F (B jest najbardziej problematyczne) oraz niezakapsułowane (ang. unencapsulated) – szczepy nieopisane. Mikroorganizmy Haemophilus są powszechne u większości ludzi. Zwykle stają się problemem tylko wtedy, gdy dana osoba jest bardziej osłabiona immunologicznie. Tak czy owak ten rodzaj również staje się coraz bardziej oporny na antybiotyki. Wydaje się, że podczas gdy typ B jest mniejszym problemem z powodu programów szczepień, inne rodzaje są coraz bardziej skomplikowane. Oporne infekcje dróg oddechowych są z roku na rok coraz częstsze, a bakterie – wcześniej inwazyjne głównie wobec dzieci – teraz przestawiają się na infekowanie dorosłych i to w niemal takiej samej liczbie.

Dodatkowym problemem jest to, że wirusy grypy są wysoce synergiczne z Haemophilus. Podwójna infekcja jest znacznie bardziej niebezpieczna niż w przypadku obu drobnoustrojów oddzielnie. Istnieją pewne dowody na to, że epidemia grypy z 1918 roku obejmowała wysoce aktywną synergię z Haemophilus.

Klebsiella – Głównym gatunkiem wywołującym zakażenie u człowieka jest K. pneumoniae, ale czasami również K. oxytoca i K. rhinoscleromatis. Większość infekcji występuje w płucach, ale mogą również wystąpić w drogach moczowych, drogach żółciowych, dolnych drogach oddechowych oraz ranach chirurgicznych. Bakterie te mogą powodować zapalenie płuc, bakteriemię, infekcje dróg moczowych, biegunkę, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie szpiku, zapalenie opon mózgowych, zakrzepowe zapalenie żył oraz infekcje dróg oddechowych. Zasadniczo infekcje przenoszone są przez personel szpitala na swoich rękach lub przyrządach inwazyjnych, a niekiedy pacjenci są zakażani pokarmowo. Organizmy Klebsiella często są oporne na wiele leków, wytwarzając beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum działania (ESBL). Szczepy te są bardzo zjadliwe i rozprowadzają się bardzo swobodnie wśród ludzi. Śmiertelność wynosi około 50%, niezależnie od stosowania antybiotyków. Są jedną z infekcji o najszybciej rosnącej oporności, zarówno w amerykańskich szpitalach, jak i na całym świecie. Najnowszą odporną formę określa się jako CRKP (oporny na karbapenemy Klebsiella pneumoniae). Bardzo niebezpieczny.

Proteus spp. – Dwa najbardziej kłopotliwe gatunki Proteus to P. vulgaris oraz P. mirabilis. Oba są bardzo oporne. P. mirabilis wytwarza 90% infekcji proteusem u ludzi. Infekcje proteusem mogą powodować alkaliczne kamienie nerkowe, ale co gorsze, gdy są wszczepione w szpitalach, wywołują zakażenia ran, infekcje dróg moczowych, posocznicę oraz zapalenie płuc.

Pseudomonas aeruginosa może zainfekować prawie każdą część ciała. Wszystko czego potrzebuje to otwarcie powłok ciała (co często dzieje się w szpitalu). Wywołuje zapalenie płuc, wstrząs septyczny, infekcje dróg moczowych, zapalenie ucha środkowego, infekcje żołądkowo-jelitowe oraz infekcje skóry i tkanek miękkich. Najczęstsze zakażenia pochodzą z oparzeń i ran chirurgicznych. Niski poziom fosforanów w organizmie człowieka silnie stymuluje jego wzrost.

Salmonella spp. –  może przetrwać poza ciałem przez lata – aktywne organizmy zidentyfikowano w wysuszonym dwu i pół letnim kale. Nie są niszczone przez zamrażanie i muszą być ogrzane do temperatury co najmniej 54,4 C przez 1 godzinę, żeby je zabić (lub 10 minut w temperaturze 76,7 C). Drób, wieprzowina, bydło oraz wiele owoców i warzyw jest obecnie powszechnie zakażonych tymi bakteriami. Każdego roku około 150 000 osób w Stanach Zjednoczonych choruje z powodu spożycia zakażonego kurzego jaja.

Gdy przenikną do organizmu, bakterie te w specyficzny sposób hamują układ odpornościowy, żeby łatwiej umożliwić sobie przeżycie. Do ogólnych objawów po zainfekowaniu należą – biegunka, wymioty, gorączka, silne skurcze brzucha. W ciężkich przypadkach może dojść do stanu septycznego i zakażenia innych narządów.

Serratia marcescens – Bakterie tego rodzaju infekują głównie w szpitalu. Mogą skolonizować drogi moczowe (powodując zakażenia dróg moczowych nabyte  z cewników), rany pooperacyjne, krew (bakteriemia), oczy (zapalenie spojówek), drogi oddechowe (zapalenie płuc), centralny układ nerwowy (zapalenie opon mózgowych), kości (zapalenie szpiku kostnego)  oraz serce (zapalenie wsierdzia). Są wysoce oporne na antybiotyki.

Shigella spp. – Bakterie Shigella niszczą komórkową wyściółkę błony śluzowej jelit i atakują cały organizm. Chorobie towarzyszy zwykle łagodna do ciężkiej biegunka i/lub czerwonka. Szacuje się że każdego roku ma miejsce około 165 milionów infekcji Shigella, a około miliona kończy się śmiercią. Główna droga transmisji to ścieżka fekalno/oralna. Często występuje luźna biegunka składająca się głównie z krwi i śluzu, którym towarzyszą gorączka, ból oraz skurcze jelit. Sepsa, perforacja jelit, toksyczne rozszerzenie okrężnicy, odwodnienie, hiponatremia, encefalopatia, zespół hemolityczno-mocznicowy i zapalenie płuc są częstymi, ostrymi powikłaniami po tej infekcji. S. dysentariae jest bardzo oporna na środki przeciwdrobnoustrojowe i szybko przekazuje informacje innym gatunkom tego rodzaju (także E. coli oraz Salmonelli spp.). Większość szczepów jest obecnie oporna na prawie wszystkie środki przeciwbakteryjne. Również na ostatnią nisko-kosztową antybakteryjną substancję – chinolon NA, w ciągu 6 miesięcy po zastosowaniu w leczeniu epidemii.

Stenotrophomonas maltophilia – Zwykle występuje w szpitalach, gdzie może powodować infekcje w ranach chirurgicznych, zapalenie płuc, bakteriemię, zapalenie wsierdzia oraz zapaleniu opon mózgowych

Vibrio cholerae (przecinkowiec cholery) – Bakterie cholery infekują jelito cienkie oraz powodują obfitą, wodnistą biegunkę (nawet do kilkunastu litrów dziennie – zwykle bez skurczów), uogólnione skurcze mięśni, a czasami wymioty (przezroczysty płyn), co z kolei prowadzi do odwodnienia i braku równowagi elektrolitowej. Jedną z najważniejszych interwencji w leczeniu cholery jest uzupełnianie płynów. Około 5 milionów ludzi cierpi rocznie na cholerę, ale przed erą antybiotyków epidemie cholery były znacznie gorsze. Zasadniczo winna jest zanieczyszczona woda lub żywność.

Trzy oporne, niebakteryjne mikroorganizmy to: Candida, malaria i pleśń Aspergillus.

Candida spp. – nadużywanie antybiotyków spowodowało ogromne problemy z tym grzybem. Przerost w jelitach i drogach moczowych jest powszechny. Candida tradycyjnie była leczona lekami przeciwgrzybiczymi oraz azolami, ale przez ostatnie 20 lat zaobserwowano znaczną oporność wobec takiej terapii.

Oporne zakażenia wywołane przez Candida powodują infekcje dróg moczowych, infekcje pochwy, infekcje jamy ustnej (pleśniawki) – uwielbiają błony śluzowe. Swędzenie, pieczenie, bolesność, podrażnienie i białawe plamy lub wydzielina są częstymi objawami. W niektórych przypadkach Candida może przybrać formę układową i wpływać na wiele narządów. Infekcje są znacznie poważniejsze u osób, których układ odpornościowy jest osłabiony.

Plasmodium spp. (zarodziec) – istnieje około 200 gatunków plazmodiów – pasożytniczych protistów, które zakażają czerwone krwinki. Jedenaście gatunków infekuje ludzi. Choroba jest przenoszona przez ukąszenia komara. Mikroby rozwijają w wątrobie, a następnie zakażają czerwone krwinki. Najczęstszymi objawami są – gorączka, dreszcze, drżenie, ból mięśni, ból głowy, niedokrwistość, powiększona śledziona i wątroba oraz ogólnie złe samopoczucie. Czasami występują wymioty. W ciężkich zakażeniach może dojść do uszkodzenia mózgu, drgawek, a nawet śmierć

Aspergillus spp. (kropidlak) – Aspergillus, w szczególności A. fumigatus, jest coraz częstszym źródłem opornych zakażeń. Ta raczej pospolita pleśń może powodować infekcje oskrzelowo-płucne oraz przewlekłe zapalenie zatok. W warunkach szpitalnych lub wśród osób z osłabieniem odporności zazwyczaj wywołuje choroby płuc, lub w mniejszym stopniu, zakażenia ran chirurgicznych. Jest oporna na większość dostępnych leków – polienów, azoli oraz echinocandyn. Śmiertelność w szpitalach wynosi średnio 50% – 60%, a nawet 90% w niektórych populacjach (takich jak np. pacjenci z białaczką).

Opinie

Na razie nie ma opinii o produkcie.

Tylko zalogowani klienci, którzy kupili ten produkt mogą napisać opinię.